Thomas Fietst voor KWF kankerbestrijding

Volg jij elke dag mijn blog?

2010-01-06T23:43:00.000-08:00

Lees elke dag iets nieuws via
http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/thomaszijlma/individueel/blog.aspx

Het wordt tijd om te doneren

2009-12-04T00:13:00.000-08:00

Geld!
vrijdag 4 december 2009 9:08
Wat Alpe d'HuZes nu zo bijzonder maakt, is niet alleen dat het een prachtige groep mensen is. Het is ook een betrokken groep mensen, een verbonden verbond van mensen die de wereld een beetje mooier willen maken. Ook is het een organisatie waarin iedereen gelijk is. Laagdrempelig; de één is niet hoger in rang dan de ander, want iedereen gaat voor het goede doel. Misschien met een andere motivatie, maar de uitwerking is hetzelfde.
Het is een bijzondere organisatie omdat iedereen alles voor een ander doet. Wij kosten geen geld, maar leveren het alleen op! Sterker nog, wij leveren meer op dan iedereen ooit had gedacht. Bij ons werkt iedereen in vast dienstverband, met vaste overtuiging, maar wij krijgen geen loon. Ons loon is het bevredigende gevoel dat wij eraan overhouden als we iets voor kankerpatienten hebben gedaan, dat zij zelf niet kunnen.
Onze organisatie is zo winstgevend, dat wij aan het eind van de rekening 103% rendement hebben! Van het gedoneerde geld is dus geen cent aan de strijkstok blijven hangen. Als ik van bedrijf x 5 dozen met krachtvoer krijg gesponsord, maak ik het bedrag daarvan over naar Alpe d'HuZes. Aan een doos met krachtvoer voor mij heeft een kankerpatient namelijk niet zo veel; aan het geld dat die dingen kosten echter wel.

Alpe d'HuZes strijd voor een beteren kwaliteit van leven voor kankerpatienten. Dit doen wij op meerdere manieren. Onze studie A-CARE gaat binnenkort bewijzen met goed sporten het leven van een kankerpatient er mooier uit gaat zien. Onze hoogleraar Irma Verdonck die de leerstoelgroep 'leven met kanker' bekleedt aan de VU onderzoekt hoe kankerpatienten, goed, gelukkig en gezond kunnen leven met hun ziekte. En wij gaan met veel geld, de neuzen in de goede richting en de vaste overtuiging dat het onmogelijke mogelijk is, ervoor zorgen dat er 24-uurs diagnostiek komt voor kankerpatienten. Sterker nog wij maken kanker binnen 10 jaar tot een chronische ziekte. Je sterft dan niet met aan kanker, maar mét kanker.

Het wordt tijd om te doneren mensen, want hoe langer het geld op de rekening van Alpe d'HuZes staat, hoe hoger de rente!

Sportieve groet,

Thomas

Eerste rondje met de Garmin

2009-11-30T06:24:00.000-08:00

Dit stukje techniek wil ik jullie niet onthouden. Voortaan kunnen jullie mijn training ook in beeld meebeleven.

Garmin Connect - Activity Details for Untitled

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

3 juni 2010

2009-11-23T02:43:00.000-08:00

Familie en Vrienden,

Een klein stukje uit ’37 Nietjes’
Eigenlijk wilde ik helemaal niet over de finish. Ik wilde voor altijd in deze wolk blijven, samen met mijn beste vriend. Voor altijd blijven fietsen in de wetenschap dat boven op de berg de mensen van wie ik hield op me stonden te wachten. Dat de kaart van mijn zus die ik de hele dag op mijn rug droeg mij voor altijd zou duwen, dat mijn broer me net als tijdens de vijfde klim voor altijd zou blijven aanmoedigen. Dat mijn ouders en mijn zusje voor altijd boven op me zouden wachten in het vertrouwen dat ik elk moment de bocht om kon komen. Ik wilde dat ik nooit meer afscheid hoefde te nemen van het gelukzalige gevoel daar op die dag, op die berg, in die bocht.

Het laatste stuk, het nieuwe asfalt, de tranen die me al de hele dag achter de ogen prikten, vielen niet meer op in de miezerregen. De pijn van twaalf uur op een minuscuul zadel zitten voelde ik allang niet meer, ik was alleen met mijn berg.
Daar was de streep. Eindelijk. En iedereen was er. Net als op 5 mei 2001, de dag dat ik te horen kreeg dat ik een agressieve vorm van uitgezaaide zaadbalkanker had.

Op 3 juni 2010 zal ik voor de derde keer deelnemer aan het evenement Alpe d’HuZes. Ik ben ermee vergroeid, de berg is van mij geworden en de overtuiging om iets voor iemand anders te doen, is alleen maar sterker geworden. Het geeft een geweldig gevoel, mijn sterke lichaam in te zetten voor mensen die dat niet kunnen.
De 21 bochten met het stijgingspercentage van 9% staan in mijn DNA gegrift. Ik droom erover, weet elke grasspriet langs de kant en elke oneffenheid in de bocht te herkennen. Een ook dit jaar wil ik jullie daar heel graag bij hebben.
Ik heb jullie nodig. Althans, de kankerpatiënten voor wie dit evenement bedoeld is, hebben jullie nodig. Het geld dat jullie doneren zal ik op mijn ‘bagagedrager’ mee naar boven nemen. De reis zal daardoor steeds een beetje lichter worden.

De plannen van Alpe D’HuZes zijn concreet. Inmiddels is er met alle giften een grote revalidatiestudie opgestart A-Care (Alpe d’HuZes Cancer Rehabilitationprogram)
Ten tweede is er een nieuw aangestelde hoogleraar betaald die werkzaam is aan de VU. Irma Verdonck bekleed het bijzonder hoogleraarschap ‘leven met kanker’ en onderzoekt wat er in de levens van mensen gebeurd die de diagnose kanker krijgen.
Het laatste speerpunt, en daar gaat het werkelijk om. Wij vechten voor 24-uursdiagnostiek én kanker van een dodelijke ziekte veranderen in een chronische ziekte. Zo sterf je binnen tien jaar niet meer áán kanker, meer mét kanker.

Doneren kan op twee manieren. Bekijken mijn actie-pagina op http://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/acties/thomaszijlma/individueel/ en klik daarna op ‘Steun mij’ óf onderaan de pagina op ‘Doneer’. Via Ideal kun je dan heel simpel je bijdrage leveren aan de strijd die daarmee ook de jouwe wordt. Het bedrag wordt meteen verwerkt en bijgeschreven.
Ben je niet in de mogelijk via Ideal te doneren, maak dan je bedrag over naar mij: 7901683, T.B. Zijlma te Amsterdam, onder vermelding Donatie Alpe d’HuZes. Ik zorg er dan meteen voor dat het bedrag op mijn conto wordt bijgeschreven.

De laatste inspanning. Mijn armen in de hemel. Samen met Tamas volbracht ik de zesde beklimming. Mijn lieve vader en moeder stonden me daar boven op te wachten. Ze lachten met tranen van blijdschap in hun ogen toen ze mij over de eindstreep zagen komen.
Terwijl mijn juichende armen die van mijn ouders en mijn zusjes omstrengelden, zag ik Sarah. Ze veegde met haar sjaal een traan van haar wang toen ik naar haar toe ging. Nadat ik haar een zoen op haar mond had gegeven stapte ik van mijn fiets af.

Zelfs als ik gigantisch aan het afzien was, lukte het om onmetelijk gelukkig te zijn.

Helpen jullie mee anderen ook dit gelukkige gevoel te geven. Het is een eer jullie bijdrage keer op keer naar boven te fietsen.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
thomas.zijlma@gmail.com

Heb je een geweldig idee over sponsoring? Bel of mail me gerust. Mijn e-mailadres en telefoonnummer mogen voor Alpe d’HuZes aan een ieder worden uitgedeeld. Duplicaten van deze brief mogen zonder enige vorm van straf worden rondgestuurd.

Trainen met een missie

2009-11-16T00:16:00.000-08:00

Om 10 uur stap ik weer op de racefiets. Door de deelnemersdag van afgelopen zaterdag, die ik helaas via de livestream heb moeten volgen, ben ik weer klaar voor het echte werk. Er gaat weer serieus getraind worden. Niet dat ik daar de afgelopen maand niet al echt mee bezig was, maar als de aanloop naar Alpe D'huzes echt begonnen is, dan begint het offcieel te jeuken. Elke trap op de fiets staat dan in het teken van een hoger doel. Elke trap is bovenop de kanker van Bas en bovenop de kanker van Marijke. Het enige dat ik voor hen kan doen, is zorgen dat die trappen raak zijn. Dat het trappen zijn waardoor ik op 3 juni 2010 minimaal 6 keer die berg op kom en dat ik daardoor heel veel geld ophaal. Dát is het enige wat ik hoef te doen, dat is toch niet zo veel?

Ik fiets liever dan dat ik kanker heb, die keuze lijkt me snel gemaakt. Helemaal omdat ik weet wat er in Bas en Marijke omgaat. Bas die knokt voor wat hij waard op een manier die ik maar al te goed ken. Met het levensvuur in je ogen en de tanden op elkaar vecht je voor je laatste ontsnappingsmogelijkheid. Marijke vecht zich iedere keer bij het AvL naar binnen om haar chemo te ontvangen en ervoor te zorgen dat al haar gezonde cellen en haar sterke kop de kanker uit haar lijf dringen.

Als ik tijdens dat gevecht op mijn fiets een beetje kan helpen?

Het lijkt me een retorische vraag.

Alle goeds

Thomas

14 november 2009

2009-11-13T23:21:00.000-08:00

Vreemd zo'n dag. Ik heb er ontzettend naar uitgekeken, naar toe geleefd en voor een deel aan meegewerkt dat alle deelnemers nu op de plaats zijn waar ze zijn moeten. Namelijk: Amersfoort voor de eerste deelnemersdag.

Omdat ik moet werken kan ik er niet bij zijn. Ontzettend jammer. De tegenprestatie die ik wel kan doen, is dat ik vandaag voor Alpe D'HuZes werk en niet voor mijn baas. Het geld verdwijnt in een rechte streep naar de bankrekening van Alpe D'HuZes.

Zo wil ik elke dag wel werken

Wil je ook een dag voor mij werken? Laat het dan even weten via thomas.zijlma@gmail.com of maak je salaris van één dag meteen over via http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/thomaszijlma/individueel/ en klik op Doneer

Thomas Zijlma
Deelnemer 16

Wat wordt het weer mooi...

2009-10-14T23:26:00.000-07:00

Afgelopen maandag hebben met de steun van duizende sponsoren, donateurs en andere geweldenaars een bedrag van 5.864.762, 42 Euro Overhandigd aan het KWF! Was dat nu weer een verbreking van het oude record van Alpe D'HuZes? Ja!
De mooie dag begon met een rondje trainen. Rustige pedaalslagen door een winderig Noord Holland. Naast mij trappelde een fijne collega die zich heeft laten besmetten met het AD-6 virus. Hij rijdt volgend jaar op 3-6-2010 net als ik, minimaal 6 keer de Alpe op! Geweldig.

Het maakt me gelukkig dat ik steeds meer de overtuiging heb dat ik echt kan fietsen voor anderen. Het eerste jaar van mijn deelname stond in het teken van mijn eigen herstel; een kroon op mijn eigen werk. Dit jaar was het makkelijk om te fietsen voor mensen die nu aan het vechten. Alleen als ik het even zwaar had, dacht ik aan mezelf. Zwoegen in een ziekenhuisbed is een ander verhaal dan zwoegen op een berg. Voor het aankomende jaar wordt het alleen nog maar fietsen voor anderen. Ik neem Bas mee en ik neem Marijke mee. En laten het er gvd niet meer worden. Ik weet van anderen dat het fietsen met meer mensen je op bagagedrager makkelijker wordt, maar ik weet ook wat dat betekent. Als ik lichter fietsen, zijn er meer mensen met kanker.

Het is pas oktober en er staan nog heel veel mooie dingen te gebeuren voor het weer juni is, maar de drang is er, het vuurtje brand! Ik heb de tanden alweer op elkaar om die berg weer op te vreten om te laten zien dat we steeds sterker worden, dat we steeds mee kracht hebben om op een dag kanker van die berg te beuken.

Hartelijke groet,

Bas en Marijke, je kan veel meer dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden.

Thomas Zijlma

Lance

2009-07-30T23:46:00.000-07:00

Ik hoef geen Mr Armstrong meer te zeggen, want ik ken hem! Sterker nog, ik heb met hem gepraat en ik heb hem aangeraakt.
Op de ochtend van 18 juli werd ik door de wekker wakker en dat verbaasde me nogal. Was ik dan niet zenuwachtig? Nog niet echt eigenlijk en het kon ook nog dat het helemaal niet door zou gaan. Mischa van de redactie van de NOS was al weken bezig geweest om de ontmoeting tot stand te brengen en zelfs Mart Smeets had zich ermee bemoeid door met Bruyneel te bellen dat het toch echt door moest gaan.
In de auto naar de start en een klein rondje lopen over de plaats van straks de bussen van de ploegen zouden parkeren. Het was er al druk. Journalisten en geinteresseerden struinden rond om straks de beste plek te verschalken om hun favoriet te kunnen zien.
Ineens doemde er iets blauws op tussen de menigte. Het publiek en iedereen bewoog zich als een zwerm onweersvliegjes achter het blauwe gevaarte aan waar straks The Boss uit zou komen.
We hadden een geweldig plekje. Aan de voorkant van de bus waar geen hekken stonden werd ik vakkundig naar voren geduwd. In mijn rug stonden 100 journalisten en fans om het eerst een glimp van Lance te zien. Door het gedrang werd ik steeds verder naar voren geduwd waardoor ik met mijn been tegen de witte Trek van Contador aan kwam te staan. De Mechanieker die zich ook als bodygard had opgeworpen, begon een flinkte tirade en toen ik nog zei dat ik een afspraak met Lance had, lachtte hij me vierkant uit. 'Iedereen heeft hier een afspraak met Lance', begreep ik van hem. Toch moet hij op zijn neus gekeken hebben toen ik dan na 10 min dringen in eens met mijn held in gesprek was. Mijn knieen waren net sterk genoeg om het bibberen tegen te gaan en zowaar onstond er een gesprek met de man die me geinspireerd heeft te knokken. Hij heeft me als geen ander laten zien dat je lichaam tot de meest bizarre dingen in staat is. Overwinnen van kanker kan je niet helemaal zelf, je medicijnen moeten werken en je moet een club mensen hebben die je ondersteunen, die je kracht geven. Of ze nou bekend zijn of niet.

Hier is het filmpje nog een keer terug te zien met Lance en als je de hele avond etappe wil zien, klik dan hier

Het was werkelijk een geweldig dag die ik nooit zal vergeten. Als Lance 8 keer de tour wint, dan moet ik 8 keer de Alpe op. Afgesproken.

Hartelijke groet,

Thomas

Wat gebeurt er allemaal?

2009-07-30T00:06:00.000-07:00

Als ik 's avonds in mijn bed lig, dan vraag ik met wel eens het bovenstaande af. Ik praat met mijn viendin over het bovenstaande en af en toe probeer ik met van het afgelopen jaar het bovenstaande af te vragen. Het is een lastig vraagstuk.

Eerst in de uitzending bij Knelel en van den Brink, Hart van Nederland, RTV Noord Holland, de Radio en als kers op de taart Bij Mart Smeets in de Avondetappe. Dat was dan nog niet eens alles want die ochtend op 18 juli 2009 was het dringen geblazen voor de bus van Astana, waar ik 'een afspraak' had met Lance.
'Ja ja', zijn de mecanieker die me naar achter duwde.
'Iedereen heeft hier een afspraak met Lance, dus ga maar een flink eind naar achter'.
Een stap naar achter doen was niet echt mogelijk, aangezien er daarn nog 10 rijen dik mensen stonden. Het hoefde ook niet, want het was echt waar! Dat wist alleen die beste man nog niet, maar hij zou er snel genoeg achter komen... Morgen schrijf ik meer.

Voor nu: Op zondag 2 augustus ben ik bij Cosmox boekhandel te vinden van 14.00-15.00 uur. Het is de grote boekhandel aan de Kanaalkade in Alkmaar die voorheen Zwaan en Ter Burg Heette. Wil je dus een gesigneerd exemplaar en heb je er nog geen een? Jullie weten me dan te vinden.
Overigens is '37 nietjes' op een heel speciale lijst binnengekomen. De Bestseller top 60 is dé lijst van de Stichting Collectieve propaganda voor het Nederlandse Boek met de best verkochte boeken van Nederland. Met STIP op nr 37 is binnengekomen... 37 Nietjes...

Tot morgen en hartelijke groet,

Thomas

Dit is mijn dag

2009-07-13T06:04:00.000-07:00

Vanmorgen in de trein naar Hilversum had ik weer zo'n moment. De zon scheen op mijn hoofd achter het raam waardoor ik mijn ogen tot spleetjes moest knijpen. Mijn vriend en huisgenoot zat tegenover me en onderweg kraamden we de ons welbekende onzin uit. Wat is het toch heerlijk om hier op deze aardbol rond te lopen, of in dit geval, in de trein te zitten.
Een kleine zoektocht door het mediapark in Hilversum bracht ons dan uiteindelijk bij de studio van de NOS en van Radio 1. Samen met Frad Spijkers en Fik Meijer was ik te gast bij het EO-programma Dit is de dag.
Fred Spijkers vertelde zijn aangrijpende verhaal over zijn strijd tegen de Nederlandse staat. Hij neemt het in alle redelijkheid op tegen het gezag om aan te tonen dat er bij defensie soms grove fouten worden gemaakt.
Fik Meijer, Emeritus hoogleraar Oude geschiedenis aan de UvA, was aanwezig om terug te gaan in 'de tijdmachine'. Het verhaal werk opgehaald van
Wim-de beul uit Heike-van Est. Hoe hij in 1951 ons Nederlanders door een geweldige valpartij op de Col D'Aubisque fan maakte van de Tour de France.

Ik vertelde over mijn boek en over mijn strijd tegen de ziekte kanker. Het was snel reageren op een vraag/opmerking van een luisteraar. Zij meende dat 'overwinnaar van kanker' niet de goede term is. Zij had meer de overtuiging dat het 'een kwestie van geluk' is of je geneest of niet. Voorwaar een lastig vraagstuk wat ze me voorschotelde. Natuurlijk is het genezen van kanker een groot geluk bij een gigantisch ongeluk. Als ik niet het geluk had gekend dat mijn medicijnen uiteindelijk goed aansloegen, was ik nu al voor jaren onder de groene zoden verdwenen. Ik denk wel dat vechtlust en positieve kracht kan bijdragen aan het genezingsproces en aan je eigen beleving. In lichamelijk opzicht doen de chemokuren en de operaties hun werk, maar als je niet meevecht en niet gelooft in je eigen kunnen en je eigen onverzettelijkheid, dan wordt het een zware kluif.
Kanker wordt overwonnen door medicijnen en goede zorg, maar ook zelf ga je iedere dag het gevecht weer aan. Het gevecht met jezelf, het gevecht tegen de komende misselijkheid, het vecht tegen je achteruitgaande lichaam, het gevecht tegen jouw ziekte. Iedere dag zet je je schap tegen het geen er komen gaat en iedere dag ben je 's morgen weer blij dat je er nog bent. In dat opzicht is het een gigantische overwinning.

Aan het eind van het programma werd een gedicht voorgedagen door Jurre van den Berg. Ik loop er de hele dag mee rond. De eerste reactie was ook alleen maar 'prachtig'. Ik heb Jurre nog nooit gezien en volgens mij is het niet actief bekend met Alpe D'HuZes, maar in een paar regels heeft Jurre verwoord wat ik beleef tijdens Alpe D'HuZes. Bedankt Jurre!

KONINGINNERIT

De aanloop is vals plat.
In het uitgedunde peloton

vermenigvuldigen cellen zich
tot een splijtende demarrage.

Er is geen tijd voor kijken
of water halen – nu of nooit
aanklampen in het laatste wiel.

Zevenendertig nietjes verder
ligt een berg
met eenentwintig kronkels.

Alleen een nummer onderscheidt
een bocht van de vorige, in zweet
oefent hij eindeloze herhaling.

Beneden grijnst het dorp –
de zwaartekracht is het dal,

niet de weg van het lijden:
wie klimt valt niet.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Voor als je het nog een keer wil bekijken

2009-07-07T00:27:00.000-07:00

Hier het filmpje van SBS6
Hart van Nederland

En op RTV-Noord Holland:
Thomas Zijlma: De Lance Armstrong van de polder
Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

RTV-Noord Holland

2009-07-06T06:30:00.000-07:00

Beste Lezers,

Het kan niet op... nog gene uur nadat je heren van SBS6 vertrokken waren, ging de telefoon. Het was een verslaggever en een cameraman van RTV-Noord Holland, die ook graag een reportage wilden maken.
Resultaat: om 18.00uur in het nieuws bij tv-nh. Het was een prachtige dag en ik ben heel benieuwd naar het resultaat van vanavond...

veel kijkplezier allemaal vanavond.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Hart van Nederland

2009-07-06T02:20:00.000-07:00

Beste Lezers,

Nog geen 10 minuten geleden waren hier de verslaggever en de cameraman van SBS6. Vanavond komt de reportage in Hart van Nederland in de uitzending die duurt van 22.35tot 22.50 uur.
We hebben mooie opnames gemaakt in mijn kamer en ook tijdens het fietsen moeten goede beelden zijn gedraait. Ik ben heel erg benieuwd hoe het eruit komt te zien.

Allemaal kijken dus...

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Er valt een hoop te vieren

2009-07-05T00:44:00.000-07:00

Beste Lezers,

Het weer is ons al een ruime week erg goed gezind. Iedereen is vrolijk, de rozé vloeit op sommige plaatsen rijkelijk en er wordt weer bijzonder hard gefietst. Nu de tijd voor mijn gekomen is om wat meer te ontspannen, zijn het de profs die het Franse Landschap opvreten en er met de horde wilde mannen doorheen razen.
Omdat ik vijf dagen per week aan het werk ben, is het lastiger om zelf ook te fietsen. Ik baal ervan, want mijn lichaam is gewend aan de spanning en de voortdurende trainingsarbeid. Niet getreurd, bedacht ik me afgelopen woensdag: ik kan ook in de ochtend fietsen. Een ritueel is geboren. Van 07.00 tot 09.00 uur wordt er gedurende werkdagen op de fiets gezeten, om daarna heerlijk de dag te beginnen tijdens de middag in vervoering te raken van de Tour de France.
Het kriebelde meer dan ooit. Ik voelde zo waar echte zenuwachtigheid in de week voordat de Tour van start ging. Was het omdat Lance weer koerst? Ii het omdat ik over twee weken zelfs aan tafel zit bij Mart Smeets? Ik weet het niet. Maar dat het een mooie tour wordt dat is zeker.
Gisteren zagen we Cancelara met groot machtsvertoon de verschrikkelijke tijdrit winnen, we zagen Mentchov door het ijs zakken en we zagen The Boss heel erg behoorlijk presteren en de 10de plaats in het klassement innemen.

Vandaag wordt er niet gefietst, door mij althans. Vandaag wordt in Leiderdorp de feestlocatie bezocht voor de bruiloft van mijn broer en aansluitend gaat in Alkmaar de champagne in de lucht voor mijn zusje die het behalen van haar VWO-diploma viert. Het zijn mooie mijlpalen die er gevierd gaan worden.
Sinds ik ziek ben geweest, ben ik gek op het vieren van dingen. Eigenlijk maakt het me ook niet uit wat er gevierd kan worden want iedere dag is een feest. Ook al gebeuren er op een dag vervelende dingen, het lukt altijd wel om een moment van geluk te ervaren. Al is het maar met mooi weer door Amsterdam fietsen. Misschien is het wel een telefoontje met een vriend dat nergens over gaat. Als je erbij stil staat dat je het kan, wordt het allemaal iets om te vieren.

Kijk morgen avond met z'n allen naar de late editie van Hart van Nederland op SBS6 om 22.30uur. Morgen komen ze me filmen voor een item in het programma. Mijn boek komt ter spraken en waarschijnlijk gaat het ook wel iets te maken hebben met fietsen.
Morgen dus... SBS6 om 22.30 uur.

Vier zoveel je vieren kan.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Het eerste boek van Joop Zoetemelk

2009-06-15T23:56:00.000-07:00

Dat het de vorige week in Frankrijk bijzonder zou gaan worden dat wist ik wel. Ik wist namelijk van vorig jaar dat de energie die mensen daar bij elkaar naar boven halen omgekend is. De Alpe is een verschrikkelijke berg, te hoog, te steil en de top is veel te ver. Om het ding voor jezelf meer dan twee keer op te rijden is al belachelijk, maar om 'de puist' zes of zeven keer achter elkaar te beklimmen is compleet gestoord.
Toch kan het!
Het kan met kracht die je van anderen krijg, het kan met de emotie die vrijkomt op een dag dat je je meer dan eens beseft wat er nog allemaal kan en het kan ook op de dag dat je in de gaten krijgt dat het makkelijk te doen is, zolang je het maar voor iemand anders doet.
Op die dag dus, 4 juni 2009 fietste ik met nog meer beelden in mijn hoofd. Ik zag mezelf achter mijn bureau zitten schrijven aan mijn boek. Ik zag mezelf herlezen en puzzelen op de woorden die echt niet altijd vanzelf op het papier kwamen. Op maandag ging het nooit, op dinsdag was ik lekker ingekomen en woensdag bleek de dag om door de werken. Mijn gedachten over het ziekenhuis en hoe het toen allemaal geweest was, werden helder in mijn geest. Ook op deze woensdag kreeg ik het eerste exemplaar van '37 nietjes' overhandigd door niemand minder dan Joop Zoetemelk. De hartelijke persoon die altijd bescheiden is en soms haast nog verlegen lacht, stond ineens achter me. De woorden van Bert Kranenbarg zal ik nooit vergeten. "wat zou je ervan vinden als je het eerste exemplaar overhandigd zou krijgen door een oud-tourwinnaar, door iemand die de etappe naar L'Alpe D'Huez heeft gewonnen?" Ik zal het nooit vergeten.

De dag daarna draaide ik na de afdaling van de vierde beklimming de camping op om over de startmatten te rijden. Piep piep en ook mijn telefoon hoorde ik tringelen. Het was Amarens die me beld om te melden dat er een cameraploeg op me te wachten stond. Toevallig zag ik het al voor me neus want daar stond ze voor de receptie van de camping met twee mannen van de NOS.
"Zij willen je graag even filmen tijdens je beklimming".
Dat leek me niet z'n probleem aangezien de man met de camera en de redacteur die erbij was, meteen vertelden waarvoor het was...
"We willen je heel graag uitnodigen voor het programma 'de avondetappe' van Mart Smeets!"
Het duurde even voordat ik besefte wat dat betekende. Het zou er dan ongeveer op neerkomen dat ik tijdens de Tour in het startkamp en in het finishdorp zou mogen rondlopen en met de renners praten; het zou betekenen dat ik misschien wel Lance van heel dichtbbij kan zien; het zou betekenen dat ik een stuk van het parcours mag rijden en als klap op de vuurpijn, mag ik ook nog 's avonds met Mart Smeets over mijn hobby praten en over mijn boek vertellen.

18 juli 2009: 'de avondetappe' met Sebastiaan Langeveld (raborenner en topper in de voorjaarklassiekers) en ene Thomas Zijlma (debiel die het gaaf vindt om zeven keer de Alpe op te rijden en die, naar het schijnt een, boek heeft geschreven.)

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
nr 16

Terug, maar nog niet thuis

2009-06-08T05:50:00.001-07:00

Met mijn hoofd nog in de Alpe D'huzeswolk vertoef ik nu toch alweer vanaf afgelopen zaterdag in Amsterdam. Vreemd is het om binnen één dag weer terug te zijn uit het oord waar ik het hele jaar weer had willen zijn.

Op Vrijdag middag van de vorige week reisde ik samen met Sarah af naar het hopelijk zonnige zuiden van de Franse Alpen. Een nachtje slapen in een prima hotel in het Franse nomansland liet ons uitgeslapen de reis voortzetten richting het hooggebergte van Europa. Een oponthoud door een te snelle maneuvre op de tolweg en een duur grapje door de tunnel van Frejus, bracht ons met een klein ommetje door Italie in het Prachtige maar koude Briancon. Gegarandeerd succes voor een mooie aankomst van de Tour de France, was het er nu winderig en regenachtig. Het mocht de pret niet drukken want het kleine maar gezellige hotel dat gerund werd door een oma'tje dat zich nog oppersexy voelde, heeft ons heerlijk doen uitrusten.

Maandagochtend was het dan eindelijk tijd om over de Col de Lautaret naar Bourg D'Oisans te vertrekken om daar weer een schitterende week te beleven. Mijn vrienden waren ten delen allemaal al present en de laatste afvaardigingen van het aanmoedigingsteam zouden op dinsdag en woensdag arriveren.

Dondedag!
Om half vijf had ik de eerste tranen al over de wangen, want zondat dat ik het van te voren wist, stond daar in eens mijn zusje, mijn broer en zijn vriendin op het plateau voor mijn huisje. Het was nog donker, maar het was meer dan duidelijk. Mijn benen voelden goed en ik was goed hersteld van mijn snelste beklimming op de alpe (58.40 min).
Ik had er nu echt zin in.
Het was nog fris, maar er gloorde licht in het oosten en alle opgeladen kanjers stonden klaar voor de start. In eens was het daar en in eens vloog ik door de bochten. Een fractie van een seconde later hoorde ik het geschreeuw dat me in de oren schalde van mijn vrienden die me boven op de top opwachtten. De beklimming was voorbij gevlogen en in een serene rust van de ochtend zat de eerste beklimming erop. Dit beloofde wat want ik had goede benen en de kop was hard en sterk.
Beklimming twee vloog voorbij en beklimming drie was prachtig. Mijn broer, die dit jaar niet getraind had, werkte hard en ik hield een beetje in. was hij het vorig jaar die mij naar boven moest praten, dit jaar had hij de ondersteuning nodig. Het was fantastisch om het weer te beleven.
Vier deed pijn, de benzine in mijn motortje raakte een beetje op en bovengekomen moest er flink getankt worden. Pasta, boullion, water en repen werkte ik prichtmatig naar binnen maar het resulteerde in een snelle vijfde klim, samen met Joost. Ik ken Joost nog niet zo lang, maar je leert elkaar tijdens het afzien goed en snel kennen. Hij kan fietsen als een beest en lachen en grijnzen dat je er zelf ook van in een kreukel schiet, heerlijk.
Zes met Tamas, want zo hoort het en zeven ook met hem. Maar Percy, Chris, Joost en Danielreden ook in mijn zog. De achtste had ik wat inspanning nog makkelijk eruit kunnen persen maar het was de tijd waar ik gebrek aan had.
Voldaan en met de tranen over mijn wangen sprintte ik hard de laatste meters naar de top. Schor van het aanmoedigen van de andere strijders en tevreden over mijn prestatie daalde ik rustig alle elf kilometers weer af. Al mijn makkers van Alpe D'HuZes hebben verschrikkelijk afgezien, we hebben onbedaalrijk gelachen, we hebben er een schitterende dag van gemaakt die zal voortduren tot we volgend jaar naar Frankrijk mogen. Ik he er nu al zin in!

Er volgt heel snel meer. Mijn boek komt woensdag ter spraken en dan zal ik ook iets laten horen over wijn drinken met Mart Smeets.

Tot snel.

Hartelijke groet

Thomas Zijlma
nr 16

Er gebeurt zoveel

2009-05-27T23:40:00.000-07:00

Reed ik vorig jaar de Alpe D'Huez nog zes keer op, heb ik dit jaar op TV beloofd 'de verschrikkelijke puist', acht keer op te rijden.

Naast Mark Rutte en tegenover Reinier van de Berg en Hans Neven, zat ik in eens bij Knevel en van den Brink aan tafel. Ik zag mezelf later tamelijk rustig mijn verhaal vertellen. Er komt een boek uit waarvan ik de titel voor me op tafel heb liggen en ik ga met mijn eigen belvenissen als kankerpatient ter motivatie acht keer naar de top van die berg rijden.

Mijn boekpresentatie of wat daar dan ook voor moois voor in de plaats mag komen, heb ik moeten loslaten. Het enige dat ik weet is dat er in Frankrijk 100 exemplaren zullen zijn. Ik krijg ze echter pas te zien op de verschijningsdatum 4 juni. Maar hoe dat gebeurt, op welke manier en door wie of wat, is me raadsel. Mooi wordt het wel. Spannend ook.

Liefs morgen de dag dat ik zal vertrekken volgt er meer, maar voor nu: een fijne dag en als je nog niet naar Knevel en van den Brink gekeken hebt... uitzendinggemist.nl

Waanzinnigbedankt voor alle mooi steunbetuigingen en lieve smsen. Het is fantastisch om te merken dat jullie zo waarderen waar ik mee bezig ben.

Hartelijke groet,

Thomas
nr 16

Er gebeurt zoveel

2009-05-27T23:14:00.000-07:00

Nog één nachtje slapen en dan vertrek ik samen met mijn lieve vriendin naar het zonnige zuiden, waar die verschrikkelijke berg weer op mij ligt te wachten. Was ik vorige keer binnen een dag zes keer op de top te vinden, nu heb ik op TV nog wel, beloofd om acht keer boven te geraken.
Ter degen ben ik weer voorbereid, de kilometers gemaakt, de motivatie stort zich langzamerhand uit mijn neus en oren en ik denk dat er binnen een dag ook Alpe D'HuZestekentjes in mijn ogen staan.

Mijn boek komt vandaag van de drukker en het hatelijke is dat ik het pas te zien krijg op de daadwerkelijke verschijningsdatum. Geen voorproefje, niet nog even lezen voordat de meute er zich aan vergrijpt, niet alleen in mijn kamer mijn werk en mijn verhaal honderd keer omdraaien en besnuffelen, nee. Het wordt op een gegeven moment in de week waar ik het hele jaar naar toe leef, op een onbewaakt ogenblik, over me uitgestort. Ik weet er niets van, dus vraag me er ook maar niets over want ik vind het veel te spannend.

Inmiddels weten meer dan 1 miljoen mensen ook dat ik een boek heb geschreven, want
26-05-2009 was mijn nationale televisiedebuut bij het waanzinnig goedbekeken programma Knevel en van den Brink. Naast Mark Rutte en tegenover Hans Neven en Reinier van der Berg vertelde ik mijn verhaal, over mijn ziekte, mijn motivatie en mijn doen om voor het KWF acht keer de Alpe D'Huez op te fietsen.

Iedereen weet het en dus moet het maar gebeuren ook.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Amstel Gold Race en nog meer kilometers maken

2009-04-24T00:44:00.000-07:00

Beste lezers,

Wie denkt dat het een peulenschil is om op één dag 250 kilometer door de Limburgse heuvels te fietsen, heeft gelijk! het motto opgevenisgeenoptie brengt je overal.
Van vorig jaar kan ik me herinneren dat het de hele dag koud was, dat de heuvels er onbarmhartig bijlagen en dat het parcours was volgestampt met krukken en kneuzen die nog maar zelden een racefiets van dichtbij hebben aanschouwd. Sterker nog, er waren er velen die op die natte dag in april, voor het eerst het knoestige zadel onder de billen voelde stuiteren.
Deze keer was de voorbereiding beter. Niet alleen heb ik harder getraind, maar ook wist ik precies wat me te wachten stond. De eerste 130 km raffelden Klaas Veenbaas, de locomotief van Alpe D'HuZes, Menno van Winden de man die geen introductie behoeft en ik in hoog tempo af. De zon, flauwtjes aanwezig, bracht enige verwarming in het mistige Limburg. Mijn kilometerteller werkte niet dus daar had ik ook geen omkijken naar.
Bij de derde ravitailleringspost ging het mis. Het eten dat ik in grote hoeveelheden voor deze tocht in mijn maag had gepropt vormde een harde bal die niet verder werd gestuuwd richting de darmen. Gevolg: maagpijn, buikpijn, misselijkheid, gasvorming. Dat laatste was mijn enige wapen om medefietsers op afstand te houden, maar ook dat mocht niet baten.
Rustig aan dan maar. En verdomd, 40km later ging het weer. Dramatisch ver weggezakt in het deelnemersveld, toch nog een van de beste kornuiten tegen het lijf gefietst. Erwin van der Heijden "de doorzetter met tractus iliotibialis" (ontstoken peesblad aan de rachter knie). Samen trotseerden we de finale van de Amstel Gold Race; inmiddels niet zo Gold meer omdat het regende en koud geworden was. Kruisberg, Eyserbosweg, Huls, Bergseweg, Fromberg, Keutenberg en Cauberg. Ik was na 180 km volledig hersteld! Mijn eten was op de plek gekomen waar het hoorde, mijn benen voelden weer krachtig en lachend passeerde ik de meest listige obstakels van de race.
Achteraf: geen centje pijn.

Deze week stond in het teken van de benen losjes laten draaien en nog één keer een flinke klap erop te geven alvorens ik dit weekend weer afreis naar Limburg om deel te nemen aan de heuveltocht Klimmen - Banneux - Klimmen. Twee weken lekker doorfietsen en dan de finale van het trainingswerk van 2009: 5 dagen mijzelf afbeulen in de Vogezen.

De sponsoring is een beetje minder hard gaan lopen en dus... verwacht nog een offensief voordat het echte werk gaat beginnen in de Franse Alpen!

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
nr 16

WTC Spiningmarathon

2009-04-09T23:55:00.000-07:00

Wie er zin heeft om op een geweldige locatie de beentjes te laten draaien voor stichting Alpe D'HuZes, let op!
Het deelenmersteam van de gemeente Amsterdam organiseert op 16 mei bovenop het dak van het Word Trade Center in Amsterdam een 4 uur durende spinningmarathon. Op dreze zaterdag is het mogelijk om de gehele met glas omgeven bovenste verdieping van het WTC onveilig te maken met snorrende fietsen en voor degenen die een extra duit in het zakje willen doen, is het zelfs mogelijk om echt op het dak de zweetdruppels over Amsterdam uit te laten waaien.

Voor wie zin heeft, kijk even op www.amsterdam.nl/opgevenisgeenoptie

Hartelijk groet,

Thomas Zijlma
nr 16

Draaien en suizen

2009-04-06T00:00:00.000-07:00

Beste Lezers,

Niet dat het er mij om te doen is hier reclame te maken voor een wielenmerk, maar het moet me toch even van het hart. Afgelopen zondag heb ik voor het eerst mogen genieten van mijn nieuwe Italiaanse wielset: Marchisio Zefir x 75. Stijf en licht is het devies en dat valt te merken. Mijn oude wielen waren nodig aan vervanging toe en dus was het even zoeken naar een goed alternatief, maar dat is gevonden. Door de naven van carbon zoeft de weg bij het aanzetten hartverwarmend onder me door en ook het versnellen gaat soepeler. Draaien en keren was tot voor kort wel eens spannend met mijn 'slappe'en logge wielen. Nu geeft het een zeker en strak gevoel. Ook een nieuw setje lichte banden zorgt voor minder roterende massa... op naar 4 juni: nog 59 dagen.

Deze week staat natuurlijk in het teken van trainen en rusten, zoals dat altijd gaat, maar tijdens het rusten staat er iets heel belangrijks te gebeuren. Sinds vrijdag ben ik in het bezit van de proefdruk van 37 nietjes. Belangijk is om de allerlaatste puntjes op de I te zetten; nog één keer alles doorlezen; nog één keer kijken of alles staat op de plek waar het moet staan. Over anderhalve week zal het dikke pak papier naar de drukker gaan. Spannend.

Ik heb aan de rechter kant in het keuzemenu een link gezet 'doneer'. Daar kunnen jullie je bijdragen voor mijn monstertocht en natuurlijk voor de kankerbestrijding deponeren.

Tot snel.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
nr 16

Trainen in Limburg

2009-04-01T02:57:00.000-07:00

Beste lezers,

Mijn boek gaat deze week voor de eerste versie naar de drukker! Even een weekje rust in mijn hoofd. Het redigeerwerk van Maria (van uitgeverij AW Burna) heeft knalhard gewerkt om alles door te ploegen. Aan mij de taak daarna om te kijken naar haar werk en hier en daar nog wat fijnslijperij toe te passen. Volgende week komt het eerste ruwe exemplaar mijn kant op voor de allerlaatste en finale check...

Met deze geruststellende en ook weer spannende gedachte, stapte ik afgelopen zondag vroeg in de trein om af te reizen naar het zonnige Valkenburg. Daar werd door Remy Meijers (en vele anderen) een spinningmatathon georganiseerd in de Polfermolen, het sportcentrum van Valkenburg. De eerste sessie heb ik niet mee kunnen maken, maar de laatste dikke twee uur heb ik de benen heftig laten draaien op de fiets. De finale van de Brabantse Pijl volgende wij op het grote scherm, met commentaar en opzwepende woorden van Remy en daarna was de laatste serie een klimtijdrit, staand op de pedalen naar de top van de Alpe D'Huez... Met de stampende dijen van Lance Armstrong die Ivan Basso verslond en iedereen de vernieling in reed, geprojecteerd op de muur was het een koud kunstje om me helemaal te geven. Voldaan van het spinnen kleedde ik me snel om zodat ik in het middagzonnetje ook nog kon genieten van de Limburgse heuvels. Vriend Niek (en een vriend van hem) die daar toevallig ook was, trof ik na een telefoontje op een kruising nabij Klimmen. Na anderhalf uur knallen, was het mooi geweest en moegefietst liet ik me voor de laatste keer van de Cauberg naar beneden suizen.

Het huis van Remy, zijn lieve vrouw en drie mooie dochtertjes was snel gevonden. Het eten smaakte opperbest, de thee was heerlijk, het glas wijn voor het slapen maakte me lekker rozig en het bed waar ik vorig jaar voor de Amstelgoldrace ook in geslapen had, lag weer uitstekend.
's Morgens bij tijds weer op om het koerspak weer aan te trekken en na het ontbijt te beginnen aan de Mergellandroute. Over vele bekende heuvels en af en toe door de wat minde mooie gedeelten van Limburg, was het toch mooi 'de finale' van de Amstelgoldrace alvast weer eens door te fietsen. Eyserbosweg, Keutenberg, Fromberg en Cauberg ook nog maar een keer.
Niet hersteld van de zondag kostte het me was moeite om ontspannen te rijden, maar het blijft altijd mooier van het westelijk havengebied van Amsterdam!

Het was een prachtig weekend en een lekker voorbereiding voor De Goldrace van 18 April en de week daarne Klimmen-Banneux-klimmen.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
nr 16

PS Wil je nog doneren? klik dan even op: http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/ThomasZijlma/Individuele-renners/doneren.aspx

Rust is een schone zaak

2009-03-25T02:19:00.000-07:00

Beste lezers,

Natuurlijk heb ik mezelf enorm verwend met de nieuwe Sram Red groep op mijn fiets, maar het zogenaamde 'compact'rijden gaat toch anders dan de tripple waar ik aan gewend was. Het merendeel van mijn fietstochten reed op mijn '42' en als de wind het toe liet, koos ik soms voor het grote mes, de '53'. (het aantal tandjes op de voorbladen). Met de 'compact' heb ik de keuze uit 34 of 50 tandjes op mijn voorblad waardoor ik in Nederland standaard veroordeeld ben tot de '50'. Voor de echte cracks is dat nog niet 'het grote mes' maar voor mij is het toch een omschakeling. Waar ik voorheen met een hoog beentempo in een lichte versnelling reed, moet ik nu kiezen voor een lager beentempo en een zwaarder verzet. De spieren in mijn benen hebben nu 3 weken de tijd gehad om aan de Redgroep te wennen. Ze zijn afgebeuld en gepijnigd waardoor ik de laatste twee weken onafgebroken met pijn en zuur in de benen mijn dag door moest komen.
DEze week staat dus in het teken van rusten. Minder fietsen, de benen zonder veel weerstand op mijn tacx laten draaien en goed eten en drinken. De bruine boterhammen met appelstroop verwissel ik geregeld voor Brinta, havermout of nog beter, poffertjes (zonder boter natuurlijk). Dat rusten bevalt me even uitstekend. Opladen voor een nieuwe serie van zware trainingsweken die ik ga beginnen met een weekend Valkenburg. Als voorproefje voor de Amstelgoldrace zal ik zondag mee doen met de spinningmarathon die Remy Meijers organiseerd in Valkenburg en de maandag daarop, zal ik de Mergellandroute (150km) door de Limburgse heuvels gaan rijden. Dan een week doorjakkeren om het weekend daarop te knallen tijdens het baanwielrennen op Sloten. Ik voor de tweede keer proberen om het op het gladde maar scherpe hout staande te houden.

Wat de sponsoring betreft mag ik niet klagen want vorige weken is er goed gedoneerd, maar velen laten het nog afweten... Dus wanneer je je geroepen voelt: http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/ThomasZijlma/Individuele-renners/doneren.aspx

Verder is er wat de gezondheid om weer goed nieuws te melden. Afgelopen maandag stond het jaarlijkse bezoek aan het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis weer op de rol. Omdat het niet zo heel spannend meer is, ga ik meestal alleen naar de dokter, naar het bloedprikken en naar de longfoto. Omdat mijn eigen arts met welverdiend pensioen is, kom ik tegenwoordig als 'speciaal geval' op audientie bij de geneesheer directeur van het ziekenhuis. Hij is de man die mij door het traject met hogedosis kuren heeft heengeloods. Ik ken hem minder goed en vorig jaar de eerste keer weer bij hem vond ik het erg spannend. Nu merkte ik dat hij erg vriendelijk is en enthousiast ook. De foto die ik had megenomen van mijzelf op de Alpe D'Huez vond hij schitterend. Bloed, foto, het knijpen, luisteren en voelen verliep allemaal volgens mijn plan om nooit meer ziek te worden...

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
nr 16

Vorderingen

2009-03-17T01:20:00.000-07:00

Beste Lezers,

Gestaag druppelt er steeds meer sponsorgeld binnen. Ook de mensen die vorig jaar snel gedoneerd hadden, worden weer wakker en dragen opnieuw hun steentje bij voor het KWF. Missschien hebben sommigen van jullie al gezien dat er een ware hoogleraar ana de VU komt die zich gaat bezig houden met de ALpe D'HuZeskunde. De vacature is geopend en zal met name inhouden te onderzoeken hoe gelukkig en gezond te leven met kanker. Zijn loon zal worden betaald met geld dat wij ophalen met Alpe 'D'HuZes en het is een onderdeel van het onderzoeksprogramma A-CARE dat wij hebben gestart. Een grootscheepse revalidatie studie voor kankerpatienten omdat het steeds vaker voorkomt dat mensen steeds langer gelukkig en gezond leven met kanker. Geweldig toch.

De zon breekt inmiddels ook weer door en omdat de benen weer geschoren zijn (in december trouwens ook al) maar ze nu ook weer aan de zonne-olie kunnen geloven, begint het er zowaar weer echt gesoigneerd uit te zien. Mijn vel is nog steeds bruin van vorig seizoen, maar wat extra kleur kan helemaal geen kwaad. Ook de trainingen gaan met het mooie weer een nieuwe inpuls krijgen. Het moet vooral verder en langer! in de winter heb ik een goede basis gelegd en in deze laatste maanden moet er minimaal 1000km per maand erbij komen, maar als het aan mij ligt gaat dat zeker lukken. Rondjes Markermeer staan op het programma, de Amstelgoldrace, De Waalse pijl en een trainingskamp in Oostenrijk! Zo moet het lukken om de voor mij opgerichte hyves niet te verloochenen. 'Thomas haalt de 8!'(.hyves.nl) zal ik dus halden op 4 juni!

Ik heb er zin in.

Trouwens, het is nog maar 79 dagen...

Hartelijke groet,

Thomas
nr 16

Nieuwe spullen

2009-03-01T00:28:00.001-08:00

De voorbereidingen voor Alpe D'HuZes 2009 zijn weer in volle gang. Steeds meer mensen weten de 'doneer knop' te vinden op mijn eigen pagina http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/ThomasZijlma/Individuele-renners en daardoor druppelt ook het sponsorgeld gestaag binnen.
Het trainen neem ik vijf keer per week voor mijn rekening en ook vandaag staat er weer een lekkere rit van vier uur gepland. De benen zijn geschoren en de kriebels die horen bij de volgende deelnemersbijeenkomst op 7 maart in Apeldoorn in het nieuwe wielerstadion beginnen zich langzaam van me meester te maken. Nu gisteren ook het wielerseizoen echt begonnen en ook vandaag er weer over de Belgische wegen wordt geploeterd, krijg ik direct zin in de Amstel Gold Race. Afgelopen weekend was ik met Sarah aan het genieten in Thermae 2000 boenop de Cauberg en volgende maand sta ik daar weer, alleen dan met 250 km in de benen door de Limburgse heuvels. Heerlijk.
Ook de fiets heeft een pimpbeurt gekregen die in twee etappes gaat. Afgelopen week is de volledige schakelgroep van Shimano Ultegra vervangen door de schitterende en lichte Sram Red groep. Ik kan me nu echt meten met Lance Armstrong want ook hij is in het bezit van deze techniek. Hopelijk arriveren volgende week ook de nieuwe wielen die de fiets helemaal af zullen maken. Twee kilo minder gewicht aan de fiets is toch een hele verademing! Boven een filmpje van al dat moois.

Ik ga eten en trainen en voor jullie: op naar de doneer knop.

Hartelijke groet
Thomas Zijlma
nr 16

Voila, 37 Nietjes

2009-02-20T00:30:00.000-08:00

Ook van het Omslag ben ik trots eigenaar!

De inhoud komen jullie te weten op4 juni!

Hartelijke groeten

Thomas Zijlma
nr 16

'37 Nietjes' begonnen aan opmars

2009-02-18T02:50:00.000-08:00

Beste Lezers,

Velen van jullie zijn op de hoogte van het feit dat ik naast mijn trainingen ook bezig ben met het schrijven van een boek. AW Bruna is de gelukkige uitgeverij en ik ben de gelukkige schrijver. Omdat het mij nog niet gelukt is het volledig omslag op deze site te zetten krijgen jullie wel vast een voorproefje. Via www.boekeenschrijver.nl kunnen jullie aan de rechterkant in een steeds wisselend gedeelte van de site, mijn boek voorbij zien komen.
De schitterende aanbiedingsfolder die door AW gemaakt is zal ik ook binnenkort in handen krijgen (ik heb hem namelijk wel al gezien) en ook aan jullie tonen.

Het begint al lekker op te schieten. op 2 maart lever ik mijn maniscript in en zullen er nog een aantal weken van schaverij en slijperij plaatsvinden alvorens het naar de drukker zal gaan. Op 4 juni zal 37 nietjes verschijnen. Het wordt een prachtige dag want AW Bruna geeft bekendheid aan mijn boek en aan Alpe D'HuZes en andersom. Heerlijk.

De benen beginnen in omvang flink toe te nemen en ook het duurvermogen bouwt erg goed op. Geduld en doorzettingsvermogen zijn een schone zaak.

Tot snel

Groet, Thomas
nr 16

Opgeven is geen optie

2009-02-11T01:16:00.000-08:00

Lezers,

Vandaag schijnt de zon en met de straaktjes die ons proberen warm te maken, sijpelt ook steeds meer het Alpe D'HuZesgevoel mijn lijf in. Ik train vijf keer per week en werk me ste vast in het zweet om in die eerste mooie week van juni weer te fietsen voor mijn leven. Als ik bedenk dat het nog maar 112 dagen duurt totdat het startschot van Peter Kapitein ons weer minimaal zes keer die berg opjaagt, voel ik het kippenvel alweer over mijn rug trekken.
Ook de sponsoren beginnen zich langzamerhand weer te laten horen. Het advocatenkantoor Barents en Krans waar mijn broer werkt, heeft dit jaar weer 500 Euro gedoneerd.
Ook vorige maand heeft Futura zich weer gemeld om 500 Euro te storten en steeds meer mensen hebben ook weer het gevoeld dat ze Alpe D'HuZes een geldbedrag moeten overmaken. Toch zou ik wat hen betreft nog wat meer inzet willen zien. Voor de sponsoren en voor de donateurs geldt namelijk hetzelfde als voor de deelnemers: opgeven is geen optie.

Een beroemd wielrenner, namelijk de winnaar van La Grande Boucle Carlos Sastre heeft zich dit jaar als ambasadeur van Alpe D'HuZes en Ven24Cancer (spreek uit Ventoux for Cancer) uitgeroepen. http://www.youtube.com/watch?v=-WqwyySb7Ro geeft via youtube toegang tot de ontboezemingen van Sastre. Ook hij spreekt de magische woorden: opgeven is geen optie.

Sponsor zonder mate!

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
nr 16

Twee belangrijke mededelingen

2009-01-20T07:41:00.000-08:00

Mededeling 1.
Sinds vandaag is op de site van de deelnemers van Alpe D´HuZes de mogelijkheid in werking getreden om via IDEAL een bedrag over te maken dat direct op ´de rekening´ van de gesponsorde rijder komt. Natuurlijk komt al het geld op de gigantische hoop die er nu alweer voor het KWF wordt verzameld, maar meteen wordt er op mijn conto bijgehouden hoeveel geld ik in mijn eentje heb opgehaald.

Schroom dus niet verschrikkelijk te storten. Voor grote sposoren en bedrijven is het beter contact op te nemen omdat ze dan een gepersonaliseerde factuur krijgen toegestuurd.

Mededeling 2.
Toen de maand oktober nog maar net begonnen was gebeurde er iets bijzonders. Mijn broer werd gemaild door Paul Sebes. Deze Paul is een dispuutsgenoot van mijn broer geweest en heeft tegenwoordig in Amsterdam een literair agentschap in Amsterdam en hij was via het stukje over 'Amsterdamse Lance Armstrong' op deze blog terecht gekomen. Daar heeft hij natuurlijk met heel veel interesse gelezen over waar ik mee bezig ben. Hij las mijn stukken en las over mijn verhaal, en daarna bedacht hij het volgende:
Zou het kunnen zijn dat Thomas de broer is van die andere Zijlma die ik ken? Ja natuurlijk was dat zo en op die manier was de link snel gelegd.
Paul mailde mij, ik mailde Paul en de dag na het eerste mailtje had ik de afspraak aan de kerkstraat in Amsterdam. Daar werd het plan gesmeed om een boek te schrijven over mijn strijd tegen kanker en het overwinnen van de Alpe D'Huez.
Ik sloeg aan het schrijven en de literair agent begon als een bezetene naar een uitgeverij op zoek, die na 6 weken ook gevonden was.
Uitgeverij AW Bruna zal mijn boek '37 Nietjes' uitgeven in juni!

Zeer binnenkort zal ook het omslag op deze blog verschijnen.
37 Nietjes wordt mijn eigen persoonlijke verhaal over het vechten tegen de kanker die me er bijna onder heeft gekregen en zal gaan over het bedwingen van de Alpe D'Huez.

Belangrijk is het boek in juni te kopen en voor nu is het belangrijk te storten via http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/ThomasZijlma/Individuele-renners

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
nr 16

Lance Armstrong Foundation Armbandjes

2009-01-14T00:35:00.000-08:00

Beste Lezers,

Vanuit Amerika zijn er 9 armbandjes van de Lance Armstrong Foundation komen aanwaaien die ik jullie graag zo duur mogelijk wil verkopen. De gehele opbrengst van het armbandje gaat naar Alpe D´HuZes, dus schroom niet flink meer te besteden dan de minimale 5 Euro die ik voor het bandje vraag.
Ik zal het bandje naar de koper opsturen per post en het bedrag dat mijn ten deel is gevallen in z'n geheel overmaken naar Alpe D'HuZes.

Mail mij voor interesse of reageer op dit bericht.

Hartelijke groet,

Thomas
nr 16

Nieuwe Site Alpe D´HuZes

2008-12-30T00:07:00.000-08:00

Lezers,

De nieuwe site van Alpe D´HuZes is een feit! De deelnemerspagina is fantastich en geeft de mogelijkheid om via IDEAL sponsorbijdragen te leveren die direct op het conto van de betreffende renner komen te staan. Ook is op de nieuwe site veel meer te zien en te lezen over alle andere deelnemers, hun verhalen en hun motivatie.

Begin allen te kijken op http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/ThomasZijlma/Individuele-renners en ga daarna pas verder over de andere gedeelten van de site.

Er volgt snel weer een nieuw bericht want het nieuwd jaar geeft weer een nieuwe boost aan het te ondernemen plan.

Hartelijke groet,
Thomas Zijlma
nr. 16

We zijn begonnen

2008-12-16T00:29:00.000-08:00

Beste lezers,

Het nieuwe kalenderjaar is dan nog wel niet begonnen, maar bij mij zijn de Alpe D´HuZeskriebels voor het volgende jaar nu echt officeel in mijn botten genesteld. Het jeukt, het piept en het maakt me wakker op de meest onchristelijke tijdstippen. In eens besluipt me het gevoel dat ik moet trainen, dat ik sponsoren moet werven en dat ik mijn lichaam weer moet finetunen om volgend jaar de berg der bergen te bestormen.

Om dit allemaal te realiseren moet er weer een hoop gebeuren, niet alleen moet ik me weer inzetten en moet het monnikenbestaan weer deel van mijn leven gaan worden maar ook jullie moeten weer aan de bak.
Misschien kunnen we het volgende afspreken:

Ik train me het snot voor ogen en als ik jullie dan tegenkom dan doen en zeggen jullie het volgende:

'He Thomas, hoe gaat het jongen, druk aan het trainen?'
'Ja heel hard, ik heb deze week weer 350km in de benen, maar het gaat heerlijk!'
'Top, goed om te horen, ik heb ook niet stilgezeten. Ik heb aan al mijn familieleden verteld wat je aan het doen bent en ze hebben me beloofd om allemaal een bijdrage te doen. Trouwens ik heb ook nog bij het bedrijf waar ik werk over je tocht verteld en ze zijn heel erg geinteresseerd, misschien is het goed als je er een keer langs gaat om ze wat meer over Alpe D'HuZes te vertellen, dat zullen ze vast prachtig vinden.
Op mijn beurt mag jullie dan bedanken voor het goede werk, voor jullie vurigheid en voor jullie daadkracht. Alpe D'HuZes is er namelijk ook om elkaar te helpen om boven jezelf uit te stijgen. Als jullie me net als vorig jaar op deze manier helpen dan zal ik beloven om vaker de berg op te rijden en zal ik jullie beloven dat er meer dan twee keer zoveel geld wordt opgehaald als vorig jaar... dus... ruim 6 miljoen voor het kankeronderzoek.

Op deze manier is het vorige week trouwens al eens gegaan. Ik mailde een vriendin van mijn (toekomstige) schoonzus die mij vorig jaar ook geweldig geholpen heeft.
'Hoi... ik ga weer meedoen aan hetzelfde gekkenwerk als vorig jaar... zou jij willen vragen of je vader (en jij) weer willen sponsoren?
'Wat gaaf', was het antwoord. Ik ga er meteen achteraan.
Twee dagen later kreeg ik een mailtje van haar.
'Hey... we vinden het allemaal weer zo gaaf dat je meedoet en dat je je zo inzet voor het KWF, geweldig. Mijn vader wil je net als vorig jaar weer sponsoren met 1000 Euro!'
Allen die mij kennen kunnen zich een reactie van mij indenken.

Voor allen die op eenzelfde manier willen bijdragen aan een monsterbedrag voor het KWF, die moeten het volgende doen. Omdat Alpe D'HuZes een steeds grotere organisatie wordt, was het nodig om wat zaken te automatiseren. Dit gebeurt door een aantal gespecialiseerde bedrijven die dat geheel belangeloos doen, prachtig en heel Alpe D'HuZes' dus. Als je een bedrag x wil overmaken dan kan dat nog steeds naar hetzelfde nummer 37.31.46.116 te Everdingen, maar er moet deze keer ook een BETALINGSKENMERKaan toegevoegd worden. Iedere deelnemer heeft een dergelijk nummer gekregen dat correspondeert met het nummer dat op het shirt verschijnt. In mijn geval is dat dus net als vorig jaar 16. Maak dus geld over en zet bij het BETALINGSKENMERK het nummer 00016. Op die manier komen alle bedragen die voor mij bestemd zijn ook op mijn conto te staan.

Voor de rest ga ik vandaag trainen en schrijf ik heel snel weer over iets dat mijn al een paar maanden in spanning houdt. Het is geweldig.

Ik wens iedereen heel veel succes met het instuderen van bovenstaande conversatie maar vooral met het praten over Alpe D'HuZes en het aandragen van sponsorbijdragen.

Hartelijke groet,

Thomas

Veldrijden in Schoorl

2008-11-17T00:22:00.001-08:00

Beste Lezers,

Dat veldrijden door mij wel eens gekscherend ´moeder aller sporten´ genoemd wordt leek eerst op een grap gebaseerd te zijn. Maar nu ik aan den lijve ondervonden heb wat het veldrijden inhoudt, blijkt mijn grapje meer dan waar te zijn.
De enige verschillen met de racefiets zijn de terreinbandjes en de mountainbike-achtige remmen. Klein verschil zou je dan zeggen, maar het belangrijkste onderscheid is dan nog niet gemaakt, want met deze fiets wordt niet zoals normaalgesproken over het asfalt gereden, maar hiermee wordt het Oud-Hollands prutraggen betracht.
In Vlaanderen is het veldrijden op het wielrennen na, de volkssport die door sterke bonkige mannen wordt gedaan en in Nederland kennen wij alleen Lars Boom die toevallig ook nog de allerbeste van de Wereld is in deze discipline en die vorig jaar in het hol van de Vlaamse leeuw, de Belgen voor schut heeft gezet door als eerste bemodderd de meet over te rijden.
Niet dat ik mezelf ook maar op enige manier in het rijtje met Lars Boom wil plaatsen, maar toch...
Vorige week heb ik mijn nieuwe aanwinst de 'Ridley Crosswind' gekocht en afgelopen vrijdag, zaterdag en voor alle drukte uit op zondagochtend heb ik het mountainbikeparcours in de Schoorlse duinen afgejakkerd. Zonder vering en met een monsterverzet waarbij de ligtste versnelling een 39-25 is, werd het prutracen voor 'de groten der aarde' afgewerkt. Af en toe schoten de mountainbikers me om de oren omdat zij met hun geveerde fietsen over de boomwortels en de diepe kuilen golfden en ik zonder mijn vering alles met het lichaam diende op te vangen. Soms als de helling met zand, mos en dennenappels meer dan 10 procent steil was kwamen de bikers met hun verzetjes van 28-30 mij voorbij gestreefd, maar dat mocht de pret niet drukken. Het verschil tussen veldrijden en mountainbiken berust op een principekwestie.

Het is een heerlijke training voor Alpe D'HuZes 2009. Het hele lichaam wordt aan het werk gezet en de benen hebben zware kost om alle klappen op de vangen en de bezande duinen op te stoempen.

Vandaag ben ik ook nog eens jarig en ben ik vanavond net als zeven jaar geleden weer in het Antoni van Leeuwenhoek. Deze keer alleen niet om een hoge dosis chemotherapie te onvangen, maar nu om te vertellen hoe het is om op één dag zes keer de Alpe D'Huez te beklimmen.

Ik ben blij en gelukkig!

Hartlijke groet,

Thomas

Eerste deelnemersbijeenkomst

2008-11-13T06:55:00.000-08:00

Beste lezers,

Afgelopen zaterdag, was het dan eindelijk weer zo ver. Steeds meer begon het te knagen. Steeds vaker liet ik het haar op de benen groeien en langzamerhand sprak ik met Frank Speksnijder (nr 42) steeds vaker over dingen die niets met fietsen te maken hadden.
Waarschijnlijk moet mijn vriendin het heerlijk gevonden hebben dat de fiets nog maar 3 keer per week van stal gehaald werd. Prachtig vond ze het waarschijnlijk dat mijn benen weer mannelijke werden dan die van haar en bovenal moet ze hebben gemerkt dat ik weer meer tijd had voor haar dan voor mijn fiets.

Na 8 november, de dag van de eerste deelnemersbijeenkomst voor Alpe D'HuZes 2009, zal daar toch weer verandering in aangebracht gaan worden. Deze keer zal de aandacht over fiets en vriendin wat beter verdeeld worden, maar dat het AD-6 virus mijn bloed weer zal innemen en dat uit mijn porieen niets anders zal komen dan AD-6-zweet, staat mijn duidelijke voor de geest.
De verhalen van Peter Kapitein en Coen van Veenendaal hadden weer hun uitwerking. Ondanks dat ik veel van de verhalen al vaker gehoord had, waren ze weer in staat om mijn ogen rood en vochtig te maken. Het verhaal van Marja en Edwin, de bleek geworden Bas Mulder en het overlijden van Anjelo Slootjes, lieten me maar weer eens zien waar we het nu eigenlijk voor doen.
Als ik nadat ik in mijn ogen gewreven had met mijn handen langs mijn achterhoofd streek, voelde ik daar de vier kuilen weer... Kanker treft je... Je moet eraan geloven en je zorgt ervoor dat de tijd die je aan kanker moet besteden met het driedubbele inhaalt. Krachtig en sterk kom je terug, om deze keer anderen te helpen.
Veel nieuwe deelnemers waren er. Toen Coen vroeg hoeveel van de aanwezigen nog nooit de Alpe D'Huez beklommen had, ging driekwart van de vingers de lucht in. De zenuwen die velen van hen gevoeld hebben op die dag, kon ik me maar al te goed voorstellen. Je stort je zonder na te denken (omdat het deze keer de intuitie is die het wint van de rede) in het onbekende. Hoe haal je het in je hoofd om met het gezond verstand te besluiten dat jij wel eens op één dag zes keer de Alpe gaat bedwingen. Dat verzin je niet met gezond verstand; dat doe je alleen als je ervan overtuigd bent dat je het onmogelijke waar kan maken als je het voor iemand anders doet. Maar spannend is het wel...

De 3,6 miljoen Euro die er opgehaald is in het afgelopen jaar, wordt op het moment dat ik hier aan het schrijven ben, besteed aan een geweldig onderzoek. Wetenschappers en patienten zetten zich in om het revalidatieprogramma van Alpe D'HuZes vorm te geven. Bijzonder is het dat de nadruk steeds meer komt te liggen op LEVEN met kanker en op LEVEN NA kanker. Steeds vaker worden de bekans verzet, naar wat er allemaal wél mogelijk is. Steeds minder staan de beperkingen op de voorgrond.
Dat is nu ook precies het idee van Alpe D'HuZes: met elkaar kijken naar de eindeloze hoeveelheid aan mogelijkheden, met elkaar de onmogelijkheden oplossen en het onoverwinnelijke overwinnen.

In het kader van een LEVEN na kanker ben ik door het Medisch Centrum Alkmaar gevraagd om daar de opendag 'Toekomst na kanker' te openen. Op hometrainers zal de informatiemarkt worden geopend en het zal een startschot zijn voor de 'nazorgwijzer' die in gebruik genomen zal gaan worden voor kankerpatienten. Zij kunnen na en tijdens hun behandeling zelf informatie inwinnen over hun herstel en de mogelijkheden tot herstel. Rechts onder 'in de media' zal ik een link opnemen.
In deze 'Toekomst na kanker' week zal ik ook op maandag 17 november (mijn verjaardag nog wel) mijn verhaal vertellen over Alpe D'HuZes. In het Antoni van Leeuwenhoek zal ik aan de hand van foto's mijn verhaal vertellen aan de mensen die zich daarvoor hebben opgegeven. Ook hiervan zie je bij 'in de media' een link opgenomen.

Nu het herfstweer echt is aangebroken en je eigenlijk zonder kaplaarzen de deur niet meer uit kan, heb ik de racefiets even rust gegeven. Hij was ook erg moe geworden van het hele jaar door mij te worden afgebeurd. Natuurlijk kan ik mijn sportieve lijf en geest niet ook aan de wilgen hangen en dus heb ik een herfst- en windteralternatief gevonden: het veldrijden.
Met dikke fietskleding, overschoenen en handschoenen aan bestuif ik de Hollandse prutwegen. Het kan niet blubberig genoeg; hoe meer zand hoe beter; duinen en heuvels bezaaid met dorre bladeren en loof. De terreinbandjes aan het ligte frame van de Ridley Crosswind dragen mij door de drassige paden van Spaarnwoude en de Noord-Hollandse duinen. Heerlijk is het om door weer en wind te koersen door de bosjes. De wasmachine draait overuren, maar de conditie en de spierkracht blijft op pijl.

Zondag 23 november zal ik met de leerlingen van de Adriaan Roland Holstschool om 12.00 uur vanuit Bergen vertrekken voor een mooie fietstocht door de duinen. Het is het starschot voor meer trainingsarbeid van het team van mijn oude school dat door mijn moeder is opgericht voor Alpe D'HuZes. Ik ben op haar en op de dappere leerlingen en docenten die zich hebben opgegeven ontzettend trots!

Hartelijke groet,

Thomas

Prachtig einde en schitterend begin

2008-10-18T02:11:00.000-07:00

Beste lezers,

Na een voor mij heel bijzonder jaar waarin ik mijn mentale, maar vooral lichamelijke vermogens tot het uiterste heb weten te trainen, was 6 oktober een prachtige afsluiting. Samen met veel medestrijders van Alpe D´HuZes werd de cheque met het opgehaalde geld aan het KWF officeel overhandigd.
Een van de directeuren van De Nederlandse Bank was er voor de overhandiging van de check aan Ton Hanselaar, directeur van het KWF.

Het bedrag: 3.611.540.62 Euro!

Deze feestelijke dag was ook meteen een prachtig startschot voor het jaar 2009. De geweldige ervaring die ik op 5 juni op de Alpe D'Huez heb gehad, heeft me niet meer losgelaten. Met dezelfde vaart als ik de berg afdaalde, heb ik me aangemeld voor het evenement van 2009.

Gisteren kreeg het startschot voor de nieuwe sponsoractiviteiten en nieuwe trainingsinspanningen een echte boost. Door de Rudolf Steiner School in Haarlem was ik uitgenodigd om het Michaelsfeest bij te wonen. Mij was gevraagd daar een verhaal over moed en strijdkracht te vertellen.
In de grote gymzaal kwam, in twee groepen, de hele school bijeen om mijn verhaal te horen. Je kon een speld horen vallen en af en toe kon ik niet voorkomen dat een brok in mijn keel schoot.
De foto van Maurice de handbiker, de beelden van René met de visueel gehandicapten op de tandem, de plaatjes van Peter met zijn gevolg op de Alpe en natuurlijk de gedachte aan Bas Mulder, die voor de tweede keer zijn kanker terug heeft en klaar staat voor een bikkelharde strijd, maakte mij en af en toe de kinderen heel erg stil.
Bas is een held, een officiele kanjer en hij vecht voor wat hij waard is, en dat is heel veel. Ik en mijn familie en iedereen die ik ken wensen hem alle geluk en kracht van de wereld toe.
www.stichtingbas.com

Mijn verhaal op de school werd door de school zelf en de leerlingen beloond met een prachtige sponsorbijdrage van Euro 559,-
Het was weer een prachtige dag en helemaal omdat ik de dag daarvoor met mijn oude school de eerste fietstocht heb gemaakt. Het pas opgerichte team van de ARH school in Bergen bestaat uit twee docenten en 10 leerlingen. Ze zijn gemotiveerd, krachtig en razend enthousiast, geweldig!

Laat het Alpe D'HuZesvirus maar om zich heen grijpen. Ik ben waanzinnig besmettelijk op het moment, dus als je in de buurt komt dan zul je er zeker van horen!

Tot snel weer en hartelijke groet,

Thomas Zijlma
www.alpe-dhuzes.nl
www.stichtingbas.com

Alpe D´HuZes 2009

2008-09-23T00:53:00.000-07:00

Lezers,

Het jaar 2009 zal weer in het teken staan van Alpe D´HuZes!

De studie is na de intensieve periode in 2008 die ik nodig had om me voor te bereiden op mijn zes beklimmingen, weer opgepakt. Ik begin in een nieuwe baan en ben bezig met een bijzonder ding waar ik later, heel misschien en mondjesmaat iets van zal prijsgeven. Dat het jullie zal opvallen op de een of andere manier staat voor mij als een paal boven water.

De periode na begin juni 2008 heeft me nog het meest moeite gekost. De grote Alpe D´HuZeswolk waarin ik leefde steeg maar heel langzaam uit me op en zorgde ervoor dat ik de eerste weken van juni leefde in een mistige wereld. Net als op de berg zelf, waar het mistig en bewolkt was, kregen mijn gedachten niet de ruimte en de lucht om zich helder te laten zien of uitspreken. Langzamerhand kwam ik steeds meer terug op aarde, de wolken trokken op en mijn gedachten werden scherp. Ik doe weer mee aan Alpe D´HuZes. Het heeft me niet meer losgelaten.

Toen ik na mijn ziekte mijn eerste racefiets vond besloot ik om nooit meer af te stappen maar voor Alpe D´HuZes vergezeld de fiets me overal mee naar toe. De gedachtenn aan alle lieve en bijzondere mensen die ik daar ontmoet heb motiveert me om nog harder te fietsen dan vorig jaar. Kankeronderzoek en kankerpatienten laten revalideren is namelijk van onschatbare waarde.

Tot nu toe heb ik twee keer de mooiste dag van mijn leven meegemaakt; Tweede Kerstdag 2001 toen ik uit het ziekenhuis kwam en 5 juni 2008 toen ik zes keer de Alpe D'Huez beklom. Wat mijn betreft komt daar vanaf nu ieder jaar een mooiste dag van mijn leven bij.

Natuurlijk dank ik al mijn gulle gevers en sponsoren van afgelopen jaar uit de grond van mijn hart en ben ik ze namens heel veel kankerpatienten ze heel erg dankbaar, maar nadat op 5 oktober het monsterbedrag aan het KWF wordt overhandigd, kom ik weer langs. Ik zal vanaf die datum mijn sponsorcapaciteiten weer ten volle gaan aanwenden om Alpe D'HuZes 2009 tot een nog groter succes te laten worden. Daar tegenover staat dat ik harder zal trainen en vaker dan zes keer de Alpe D'Huez zal bedwingen.

Laat het AD-6 virus zich weer verspreiden!

Mag ik dit jaar ook weer op jullie rekenen?

Huishoudelijke mededelingen
5 oktober vanaf 15.30 uur in de gehoorzaal van de VU is iedereen welkom voor de feestelijke overhandiging van ruim 3 miljoen euro aan Ton Hanselaar, directeur van het KWF

17 November zal ik in de gehoorzaal van het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis spreken over het beklimmen van bergen, in alle opzichten.

Hartelijke groet en tot snel.

Thomas Zijlma

Het resultaat

2008-07-03T14:32:00.001-07:00

De volle stempelkaart na alle 3 de beklimming.

3de keer boven

2008-07-03T14:05:00.001-07:00

Voor de derde keer op 1912m hoogte aangekomen en ook deze keer heeft de fiets en het lijf het erg goed gehouden. Ondanks de harde wind, de natte sneeuw en de hagel, maar ook de 30 graden in het dal, was het een prachtige dag. 135km, 4400 hoogtemeters en ruim 4000 calorieen! Genieten!

Tommy simpson

2008-07-03T14:04:00.001-07:00

Voor de laatste beklimming even bij het monument stilgestaan om aan tommy te denken en aan iedereen die tijdens het fietsen de dood heeft gevonden. Het is een bijzondere plek.

Tommy simpson

2008-07-03T14:02:00.001-07:00

Voor de laatste beklimming even bij het monument stilgestaan om aan tommy te denken en aan iedereen die tijdens het fietsen de dood heeft gevonden. Het is een bijzondere plek.

Mont ventoux

2008-07-03T12:48:00.001-07:00

Het angstaanjagend beeld van de puist die vandaag 3 keer afdwongen is!

Gorge d'ardeche

2008-07-02T01:37:00.001-07:00

Inmiddeld een beestje gewend aan de warmte in zuid-frankrijk, 35graden, wilde ik voor donderdag, de dag die ik heb gekozen om 3 keer de ventoux te beklimming, nog een mooie vocht maken. Dat is gelukt. 115km waarvan de helft langs de loop van de ardeche, prachtig!

De feldberg

2008-07-02T01:27:00.001-07:00

Onze tussenstop bij de titisee was vlak bij het hoogste punt van het gebied baden-wütenberg, de feldberg op 1500m. Een mooie klim in de al warme ochtendzon bracht ons via een paar heel stijle stroken van 19 procent naar de top met mooi uitzicht.

Ordening der gedachten en een nieuwe uitdaging

2008-06-24T06:44:00.000-07:00

In een verwoede poging mijn gedachten en ongrijpbare gevoelens over Alpe D'HuZes op een rijtje te krijgen dacht ik dat radiostilte wel op zijn plaats was. Niets blijkt minder waar. De laatste weken ben ik dan wel weer 'geland' maar het 'Alpe D'HuZesgevoel' heeft me niet meer losgelaten. Het idee was om mijn belevenissen gestructureerd en in rechte lijnen uit te zetten in mij volgend schrijven maar als ik over Alpe D'HuZes vertel komt er iedere seconde een nieuwe film aan me voorbij. Steeds zie ik andere bochten, steeds weer andere mensen in mijn gedachten en steeds andere gevoelens trekken door mij heen als ik aan alle 6 beklimmingen denk.

Toch hoop ik door bij beklimming 1 te beginnen en op die manier met al zijn 21 bochten bij de 126ste (laatste bocht dus: 21x6) aan te komen en voor het laatst de finish te bereiken.

Beklimming 1
Wat was het vroeg... mijn geest was meer dan wakker; gefocust op het moment van de eerste omwentelingen van mijn pedalen waar ik 10 maanden voor getraind had. Dit was het moment waar ik als een monnik al die maanden naar toe heb geleefd, vandaag mocht het gebeuren. 05.08uur... Vijf...vier...drie...twee... één... Dat was de start! Op het moment dat de laatste klank was weggestorven van het aftellen steeg er een waar gebrul los om ons aan te moedigen. Dat heb ik 'van horen zeggen' want ik heb er niets van meegekregen. In een roes en als een van de eerste draaide ik de camping af naar de bocht waar het allemaal ging beginnen. Achter me kijkend zag ik een schitterende sliert met schitterende mensen die schitterden van zichzelf en van hun meegebrachte fietslichtjes. Iedereen wenste elkaar succes klopte elkaar op de schouders bij het op slakkenmanier passeren...prachtig. Opperste concentratie voor de eerste beklimming, het opwarmen van het eigenlijk nog slapende lichaam dat de eerste meters wel haast niet van mij leek te zijn. Het was hard werken en aan de andere kant rustig blijven omdat je nog een aantal keren moet. Sparen en verdelen van de krachten was het devies.

Beklimming 2:
Ondanks dat het lijf nog niet helemaal wakker was, kreeg ik steeds meer het gevoel dat het wel echt van mij was. Dit kwam denk ik omdat ik me ook iets minder focuste op mezelf maar merkte dat wat ik aan het doen was echt heel gaaf was. met 400 mensen die helleberg bedwingen; niet eens voor jezelf, maar juist voor een ander. Het leek alsof de wolken wegtrokken en zo voelde ook mijn lijf en geest. De ene keer reed je mensen voorbij en de andere keer werd je voorbij geslopen maar voor iedereen was er een knipoog, een hand, en duwtje, wat bemoedigende woorden en de uitroep 'wat is dit mooi he'. Halverwege pikte ik aan bij (st)rijder 47; wat een lekker tempo was dat. Ergens bij bocht 10 (mijn bocht) fietsten we tegen elkaar op en tot bovenaan hebben we met elkaar gesproken over motivatie en over het waanzinnige waar we eigenlijk mee bezig waren. Vlak voor de top werd ik voorbij gestreefd door Matijs Jansen en Frank 'De witte parel' Schuurman die al grappend en filmend een praatje kwamen maken. (beiden beklommen 8 keer de puist met een mannenverzet! 39-25 voor de kenners noem ik grote klasse!)

Beklimming 3:
Om half negen was ik al op weg naar beneden voor mijn derde beklimming! Het ging eigenlijk als een zonnetje. Zij scheen dan wel niet en het was stervenskoud in de afdaling maar toch. Daar was ook Frank Speksnijder (nr 42) ineens. Als een dartel hertje (hij is 17 jaar) met het altijd energieke lijf, de gulle lach en de wat zenuwachtige manier van rijden kwam hij bij me achterop. De hele beklimming bleven we samen. Hij is een heel grote kleine man met een gouden hart. Voor zijn opa's is hij 8 keer omhoog gereden! Doordat hij naast me reed was ik nu helemaal wakker. Het lijf werkte zoals het moest werken en de geest was niet alleen meer bij het fietsen maar kon steeds meer genieten van de schitterende meiden in bocht 16, het geweldige aanmoedigingsteam in bocht 7 en mijn eigen contingent van 16 toppers die de hele dag overal en nergens waren te vinden voor morele steun (samen huilen en lachen) en fysieke steun (een beetje duwen hier en daar). Hand in hand met Frank gingen we over de streep...

Beklimming 4:
Met het idee dat de vierde beklimming een taaie zou gaan worden had ik vriend en aanbidder Daniel 'Il Dante' van Oort gevraagd met mij de klus voor de vierde keer te klaren. We deden het in mijn snelste tijd. Hij heeft onderweg goed begrepen wat het is om als ex-kankerpatient zoiets te doen. Over fietsen hoef ik hem niets te vertellen want deze man kan in 57 minuten de Alpe bedwingen, maar samen met alle medestrijders, kankerpatienten en overwinnaars was het hem duidelijk dat het hier eigenlijk niet om het fietsen gaat.

Beklimming 5:
Dit zou een mooie worden: met mijn broer Jesse zou ik deze vijde volbrengen. Ik dacht mooi samen met hem te gaan fietsen maar hij ging er als een speer vandoor. Het allerbeste was er bij namelijk toch wel af, maar hij zou hier een ware toptijd hebben neergezet als hij niet op een gegeven moment had gevraagd 'hoe wil je eigenlijk dat we dit gaan doen'?. Toen moest ik (ondanks wat broederrivaliteit) toch vragen iets zachter te rijden en gewoon naast me te komen fietsen om wat te praten over hoe mooi dit eigenlijk allemaal is. 6 jaar geleden stond hij naast mijn bed, hield hij mijn hand vast als ik niet lekker was, kocht hij een boxershort voor me met duiveltjes erop die me zouden helpen overwinnen... en kijk, het is gelukt...we rijden samen die berg op.

Beklimming 6:
Dit zou mijn laatste beklimming worden. De kou, de regen en de verkramping die ik moest verwerken in de afdalingen hadden echt hun tol geeist. Ik zou deze laatste glorieus maken: samen met een van mijn allerbeste vrienden Tamas. Ook hij weet wat het is om mij met kale kop in een bed te zien liggen, maar hier reden we dan. Sterker dan ooit; dat is nog eens vriendschap. Onderwerg wilde ik iedereen bedanken die me had aangemoedigd. In bocht 16 heb ik alle dames van het cheerteam vol op de mond gezoend en overal highfives uitgedeeld. In bocht 7 waar trouw het allerlekkerste water werd uitgedeeld ben ik afgestapt voor een dikke knuffel en nog meer handjeklap. Volgens mij kwam ik ook daar ergens Esther van Winden tegen die een trouwe fan is (en ik van haar) die ook een dikke smak verdiende. Er gebeurde daar iets op de berg waarvan ik nogsteeds geen idee heb hoe ik moet beschrijven. Je zit helemaal steenkapot, je hoofd is afgeschroefd en je benen voelen als de slapste spaghetti die je je maar kunt voorstellen met heel veel sambal erop en toch blijf je rijden omdat je weet dat het maar voor even is. 6 keer die berg op stelt echt niet zo heel veel voor bij een hogedosis chemotherapie. Blijdschap, verdriet en een mengeling van alle gevoelens die je in je hebt maken zich van je meester en op het laatste stijle stuk (11%)heb ik jankend maar wel in volle sprint (17,5km per uur) de laatste meters afgelegd...

Stilte... dat bleef er over en een ongelooflijk gevoel van geluk dat zich van me meester maakte en nog steeds mijn gedachten overstemd.

Ik vergeet Remy Meijers die ons gastvrij in Valkenburg ontving voor de Gold Race en ook als een ware koning met gevolg voor de 8ste keer boven is gekomen. Wat een fijne man is dat! De aanmoedigingen waren niet van de lucht en de steun was echt fantastisch. Dat weekend komt er zeker van Remy!
Menno (zoon 7x) en Frank (vader 8x) van Winden de geweldenaars
Sander Askamp die heel terecht de laatste avond nog een andere kanjer in het zonnetje zette.
Boukje Vogel die vorig jaar borstkanker overwon en nu 6 keer uitegewoond over de streep kwam, top!
Harry Bijl, die ik haast niet gezien heb maar wel een ongelooflijke prestatie heeft neergezet.
Rianne Romijn, de goedlachse krachtpatster, heeft echt voor haar leven gefietst.
Ramon ter Haar, die voor één keer kwam en drie keer naar boven is gevlogen. 'Ik heb limfklierkanker, maar vandaag even niet' waren zijn magische woorden.

Ongetwijfeld vergeet ik er veel te veel...

Oh ja, en dan nog een klein ding over een 'nieuwe uitdaging': in de loop van volgende week ga ik van alle kanten (3) de Mont Ventoux beklimmen om opgenomen te worden bij 'het gilde der malloten van de Mont Ventoux'. Zo blijf ik lekker fietsen en als ik dat gewoon blijf doen in mijn Alpe D'HuZesoutfit dan schiet ik in een rechte lijn door naar mijn deelname van volgend jaar...

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
www.alpe-dhuzes.nl

Met één been terug in Nederland

2008-06-16T00:51:00.000-07:00

Met het ene been nog ergens halverwege bocht 10 en het andere been inmiddels thuis en in de dagelijkse realiteit beland, keer ik steeds meer terug in de bewoonde wereld.
Afgelopen weekend was ik als 'meesterknecht' opgeroepen om mee te rijden in het team van een van mijn moooie sponsoren Barents Krans. Tijdens het NK wielrennen voor juristen heb ik kopwerk verricht en geprobeerd onze kopman te lanceren tijdens de drieste massasprint aan het eind van een rit van 35km. Het leverde een mooie 5de plaats op en het klassement voor het beste team, geweldig.

Verder is mij een geweldig mooi filmpje aan komen waaien waarin jullie mij in actie kunnen zien tijdens Alpe D'huzes. Via http://www.youtube.com/watch?v=3D3JfO8spp0 en via de button rechtsboven is het te bekijken.

Veel plezier.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Thuis, maar nog niet op aarde

2008-06-10T02:56:00.000-07:00

Beste Lezers,

Zondag 1 juni reisde ik af naar Frankrijk en naar 'onze' berg om te storten in iets waarvan ik me geen voorstelling kon maken. Hoe de berg zou zijn, hoe de sfeer zou zijn en hoe iedereen het eraf zou brengen was nog afwachten, maar de voorgevoelens en de daarbij horende zenuwen waren goed aanwezig... het zou een prachtige week gaan worden...
Ik heb uit alle macht geprobeerd me een voorstelling te maken van 'de koersweek', maar wat het werd kan niemand omschrijven; ik niet en ik denk niemand die erbij geweest is.
Om een kleine impressie te geven volgen een paar foto's want in beelden gaat het me beter af dan in woorden. Het begon om 4 uur in de ochtend ging de wekker, die ook echt nodig was, want ik had echt zo waar geslapen. Snel in mijn nieuwe glimmende koerspak geschoten en op de Tacx gestapt om warm te rijden. Ook het bord Brinta kon niet ontbreken en de nodige bananen en powerrepen moesten het ontbijt worden van een schitterende dag.
Het werd ook een schitterende dag... Het is moeilijk voor te stellen, maar daarom extra gaaf, dat je na kanker gehad te hebben een berg gaat beklimmen voor anderen. Op deze dag kwam het allerbeste in me naar boven en dacht ik aan mijn behandeling, aan alle mensen die daarin belangrijk zijn geweest. Ik fietste met mijn fietsmaatje Daniel naar boven; met Tamas een van mijn allerbeste vrienden naar boven; ik fietste met mijn broer Jesse naar boven, het was een onbeschrijfelijk gevoel om zoiets te doen met de mensen om wie je zoveel geeft en die van zo dichtbij het mijn ziekte hebben meegemaakt.
De beklimmingen zijn voor het lichaam niet alleen zwaar maar ook mentaal krijg je wat te verduren. Van beneden tot aan boven wordt je van de ene emotie in de andere gesmeten. Alle mogelijke gevoelens in de meest vreemde combinaties komen voorbij. Onderweg weet je weer precies waarvoor je het allemaal doet. Je doet het niet alleen voor de dikke 3 miljoen euro die we met z'n allen bijelkaar hebben gefietst maar je doet het ook juist voor alle anderen die het veel zwaarder hebben dan jij. Je ziet Maurice met de handbike 3 keer naar boven rijden in een ultieme krachtsinspanning. Van hem mag je als je iets ergs meemaakt best verdrietig zijn 'maar niet te lang'. Ook zie je onderweg een wielrenner met een aanhangwagentje naar boven rijden met daarin zijn dochtertje dat vorig jaar van kanker is genezen...
Het weer was dan wel slecht; we hebben geen zon gezien en de temperatuur is bovenop de berg niet boven de 10 graden gekomen, maar in ons allemaal scheen de zon en ontstond er een warm vuur waaraan iedereen zich kon warmen.

Alpe D'huzes haalt het beste en het mooiste in mensen naar boven omdat het zoveel voldoening geeft om iets voor iemand anders te doen. Er waren een man en vrouw op vakantie in de Alpen die op 5 juni met de auto de Alpe opreden en niet konden geloven wat wij daar aan het doen waren. Ze zijn uitgestapt en ze hebben de hele dag in bocht 13 gestaan om ons te waarschuwen voor het naderende verkeer; hulde.

Het was een aaneenschakeling van de meest prachtige momenten die je je maar kunt voorstellen en dat allemaal gebundeld in één dag en één moment.

Er volgen nog veel meer berichten, met name als ik mijn gedachten weer op orde heb en er een vloeiend verhaal uit mijn 'pen' kan komen. Ik blijf heel hard en ver fietsen voor het KWF en voor allen die het hard nodig hebben...

Om met Coen (de voorzitter) en met Benjo (de bedenker van het woord 'Alpe D'huzes' te spreken: 'het gaat maar door' en 'het wordt alleen maar mooier'...

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Uitfietsen

2008-06-03T06:08:00.001-07:00

Even een uurtje de benen lostrappen op de tacx. Daarna massage gehad en toen waren de benen weer helemaal ontspannen. Op naar overmorgen!

Croix de fer

2008-06-02T09:15:00.001-07:00

Het resultaat van het klimwerk. Met groot gemak ben ik omhoog gereden en ik merkte dat ik nog sterker en afgetraind was dan vorige maand. Laat de donderdag maar komen.

Op weg naar croix de fer

2008-06-02T09:07:00.001-07:00

De laatste prachtige trainingsrit met vriend tamas naar 2000 meter hoogte.

De kriebels

2008-05-31T02:41:00.000-07:00

Beste lezers,

Het wordt steeds moeilijk om een verhaal te schrijven. Niet dat ik niets te schrijven heb, maar eerder het tegendeel. Het probleem is dat de veelheid aan gedachten en onbestemde gevoelens die er door mijn hoofd en lijf razen zo moeilijk onder woorden zijn te brengen. Toch is het in dit stadium (1 dag voor vertrek) wel nodig mijn trouwe lezersgroep van de laatste ontwikkelingen op de hoogte te brengen.

Bijgevoegde foto was een van de mooie resultaten van de drukbezochte deelnemersbijeenkomt in het Velodrome in Amsterdam Sloten. Om 10 uur begon daar weer een prachtige dag met voor mij een clinic spinning en baanwielrennen. Na een uur te hebben opgewarmd was het tijd om op de baanwielrenfiets te piste te betreden. Al snel had ik de smaak goed te pakken en vloog ik hoog in de baan over het siberisch hardhout. Belangrijk aandachtspunt tijdens het baanwielrennen is echter wel: als je hard rijdt kun je hoog in de baan rijden en wie langzaam gaat moet zijn plaats beneden zoeken. Probeer dus niet met lage snelheid hoog in de baan te fietsen! Deze stelregels niet in acht nemende was het resultaat een flinke glijpartij waarbij ik hard in aanraking kwam met het eerder genoemde hardhout... geschaafde arm, gekaasschaafde bil, drie afgeschraapte ruggenwervels en een gat in mijn net ontvangen officiele Alpe D'HuZes koerspak.

Gelukkig kon ik meteen een nieuwe koersbroek op de kop tikken en het lichamelijke letsel is inmiddels (bijna een week later) ook zo goed als hersteld. Op naar Frankrijk dus...

Het 'stalen' ros glimt na de laatste trainingsrit van gisteren door de Hollandse regen weer als nieuw. De remmen gecheckt, alle tandwielen met aandacht geboend en gesmeerd en het frame gepoetst alsof het een trouwring is die voor het eerst om de mooiste vinger van de wereld geschoven gaat worden. Niet geheel toevallig komt deze metafoor in mij op aangezien trouwen ook vaak de mooiste dag van iemands leven is. Nu kan je denken dat 8 keer een berg opfietsen de meest zware en bizarre dag wordt uit je leven maar voor mij zal het wel even anders liggen...
Toen ik twee dagen geleden drie kwartier met een van mijn beste vrienden (en supporters) in het holst van de nacht aan de telefoon hing omdat ik niet kon slapen, werd het me weer duidelijk... ik zou dan wel niet trouwen maar het zal wel de mooiste dag uit mijn leven worden...
Zeven jaar geleden had het niet veel gescheeld of ik had de Alpe D'huez alleen van tv gekend. 17 jaar was ik en je krijgt het bericht van je leven: je hebt kanker! Ik wist niet zo goed wat ik me erbij voor moest stellen en nog steeds kan ik vaak niet goed onder woorden brengen hoe het voelde, wat er met me gebeurde en hoe ik het tot een goed einde heb kunnen brengen. Als je aan de dokter vraagt hoeveel procent kans je op overleven hebt en hij durft eigenlijk geen antwoord te geven, dan weet je wel hoe laat het is... dan lig je op het randje... Maar wat is er eigenlijk mooier dan dat randje, die grens? Het opzoeken van je eigen grenzen en tot het randje gaan van je lichamelijke en mentale mogelijkheden. Het is ook een van de gerachten van Alpe D'huzes om het onmogelijke meer dan waar te maken; het is veel mooier om een bizar doel tot een goed einde te brengen dan om makkelijk haalbare doelen te realiseren. Zo is het met kanker en ook met het 8 keer beklimmen van de Alpe D'huez en daarbij moet je je voorstellen dat het beklimmen van een berg een eitje is in verhouding met het doorstaan van 11 chemokuren.

Vanavond wordt alles ingepakt, volgt de laatste peptalk van de achterblijvers en van de mensen die later naar Frankrijk afreizen en ga ik proberen ook nog een beetje te slapen. Vandaag ontdekte ik nog iets erg moois. Ik heb namelijk geen internet in Frankrijk maar kan wel foto's die ik met mijn telefoon maak, direct doorsturen naar mijn weblog. Ik zal dus mooie, spannende, ontroerende en stralende foto's van de dag doorsturen naar mijn blog.

Zoals jullie lezen heeft dit bericht kop noch staart. Alles loopt door elkaar met in het midden de gedachten aan de tijd die ik heb doorgemaakt met alle mensen die heel dicht bij mij staan. 20.500 euro verder bijna 10.000km op de racefiets doorgebracht en een motivatie die veel hoger komt dan 8 keer de Alpe D'huez boven op elkaar, ik dwaal weer af. Op deze manier malen gedachten door mij hooft en grijpen 'de kriebels' om zich heen. Het brengt een gevoel van afwezigheid met zich mee omdat ik nog maar aan 1 ding kan denken en tegelijkertijd alles in gedachten moet en wil houden van wat er nog moet gebeuren en wat er al op mij af is gekomen.

Ik had nooit kunnen bedenken dat het deelnemen aan Alpe D'huzes dit in mij los heeft kunnen maken, het is een gevoel van dankbaarheid dat ik zo gezond ben, een gevoel van onoverwinnelijkheid dat ik zo sterk ben, een gevoel van op handen gedragen te worden door de mensen die mij steunen, een gevoel van trots dat ik er bén...

Ik lééf en ik ga 8 keer de Alpe D'huez beklimmen!

Thomas Zijlma
www.alpe-dhuzes.nl

Het grote aftellen

2008-05-21T02:39:00.000-07:00

Beste Lezers

Ik kan me nog goed voor de geest halen hoe ik vorig jaar voor de televisie de eerste beelden van Alpe D'huzes voorbij zag komen. Het was een zonnige dag en daar was het in eens: "Alpe D'huzes is een actie waarbij 77 wielrenners en 9 teams op één dag maar liefst 6 keer de Alpe D'Huez willen beklimmen om daarmee geld bij elkaar te fietsen voor KWF kankerbestrijding", klonk het van RTL4. Met het zwaard van Damocles boven mijn hoofd rende ik naar de computer om meer informatie te zoeken over deze idiote actie.
Natuurlijk was ik van plan om heel goed na te denken over mijn eventuele deelname; ik zou met veel mensen erover gaan praten; ik zou met mijn familie overleggen of het wel verstandig was en ik zou bij mezelf te rade gaan hoe ik mijn deelname in hemels naam zou moeten goedpraten. Op zichzelf was dit pakket aan vragen en overpeinzingen een 5-jarenplan waard maar ergens knaagde het vanaf toen al. Ik hoefde helemaal niet na te denken... na het zien van de eerste beelden stond het als een paal boven mijn inpulsieve water... Ik ga op 5 juni 2008 meedoen aan Alpe D'huzes en zo veel mogelijk geld ophalen voor het KWF en voor mensen die het heel hard nodig hebben!

Op een schitterende rondreis die ik met de trein door Europa maakte vertelde ik al aan mensen die ik ontmoette dat ik 'wielrenner voor het goede doel' zou gaan worden. Ik had nog geen cent ingezameld voor het KWF en mijn toch mooie racefiets zou verre van geschikt zijn om deze bizarre plannen te gaan waarmaken. Ook mijn lichaam was zeker niet klaar voor een dergelijke escapade: toch een kilo of 8 te zwaar, veel te weinig in-het-zadel-zitvlees, geen fietservaring in de bergen en een veel te bourgondische levensstijl zouden het glansrijk behalen van dit waanzinnige doel in de weg liggen.
Vanaf 1 september 2007 moest er een hoop veranderen en ik zou het daarop volgende jaar als een monnik voor dit doel moeten gaan leven. Ik moest veel, enorm veel gaan trainen, ik zou geen bier meer drinken, ik zou op tijd naar bed gaan, gezond en veel gaan eten en op de momenten dat ik niet hoefde te trainen (zoals het een echte wielrenner betaamd) met mijn benen op een stoel gaan zitten.

Het begint er ongeveer 250 dagen en 180 trainingen alle schijn van de krijgen dat ik het vooropgestelde doel zal gaan behalen met 8500km in de benen, zeer specifieke bergervaring, een megamotivatie, heel veel steun van heel veel lieve en genereuze mensen die me gek en bizar vinden en een bedrag van dik 20.000 Euro voor het KWF!!!

Was het in september voor mij zeker nog de vraag of ik het inschrijfbedrag van 2500 Euro zou gaan halen, in november was ik opweg naar de 5000 Euro, even bang dat ik de 10.000 Euro niet zou gaan halen kroop het bedrag gedurende de lentemaanden naar de 15.000 Euro en gisteren kwam ik door een schitterende gift van 'Het PR bureau' (2.500E)over de magische grens van twintigduizend Euro!

Alle secundaire omstandigheden zijn rooskleurig en het geluk lacht mij toe. Toch begint het 14 dagen voor 'de dag der dagen' behoorlijk te kriebelen. De laatste trainingen (van 4,5 uur) en de ploegenpresentatie van 25 mei (komt allen naar het Velodrome in Amsterdam, Sloten) komen heel erg dichtbij. Op internet bekijk ik filmpjes van anderen die de 21 bochten van 'het monster' beklimmen om alle hoekjes weer in herinnering te brengen en 's nacht kan ik steeds moeilijker in slaap komen omdat ik me probeer voor te stellen hoe het zal zijn. Ook om mij heen gebeuren spannende dingen... alles wordt in het werk gesteld om 5 juni 2008 tot ongekende hoogte te stijgen.

Zei ik trouwens net echt 14 dagen? dat is toch 2 weken? Betekent dat dan dat ik nog maar ruim een week in Nederland ben? En betekent dat dan ook dat ik dan alle trainingsarbeid en motivatie die ik in me heb eruit mag gooien? En is het dan ook zo dat alle mensen van wie ik heel veel hou erbij zijn om mij omhoog te schreeuwen? En klopt het dat het waarschijnlijk een van de mooiste dagen van mijn leven zal zijn?

Ja!

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
www.alpe-dhuzes.nl

Alpe D'Huez

2008-04-29T07:04:00.000-07:00

Beste lezers,

In de nacht van woensdag (23-4) op donderdag reisden, Peter, Tamas en Daniel samen met mij af naar het zonnige zuiden van Frankrijk. Zonnig was het inderdaad; 25 graden en een strakblauwe hemel moesten deze trainingsdagen tot hoogtepunt van het trainen gaan brengen. Donderdag aangekomen om half 9 moest er eerst nog even geslapen worden alvorens de eerste kennismaking met 'het monster' de Alpe D'Huez. Een nacht doortrekken in een auto doet geen wonderen aan de benen dus eerst maar rusten. Na een goed ontbijt, warme zonnenstralen en de bemoedigende woorden van mijn vrienden was ik klaar voor de eerste rit. Op een licht verzetje moest de eerste keer een verkenningsrit worden... 'wat is dat ding stijl en ver zeg' dacht ik al na de eerste meters. Toch mocht ik niet klagen want de 13km werden verreden in 1 uur en 13 minuten.

De tweede dag was het strijdplan om eerst de Col D'Ornon te gaan beklimmen en 's middags nog eens de Alpe op te rijden. De Col D'Ornon is aan de andere kant van het zonovergoten dal waarin Bourg D'Oisans gelegen is en de weg kronkelt zich op een iets vriendelijker manier naar boven. Door het bos en over kale bergvlakten vlogen mijn benen rond als een 'koffiemolen'; ik voelde me een echte wielrenner. 's Middags was het weer tijd voor Alpe D'Huez en al snel voelde ik dat de benen een stuk beter waren en dat ik beter gewend was aan de hoogte. Het plan om samen met mijn vriend Tamas omhoog te rijden liet ik al snel varen omdat ik merkte dat verbetering van mijn tijd goed mogelijk was. Weer 'op het gemak' reed ik nu 1.08 uur! Het terras lonkte weer naar ons na de gedane trainingsarbeid en in gedachten was ik al bezig met de vier beklimmingen van de Alpe die ik mij ten doel had gesteld op de dag daarna.

Zaterdag 27 april wilde ik vier keer omhoog rijden. Goed voorbereid maar toch een beetje gespannen over de haalbaarheid van mijn wederom waanzinnige plan stapte ik om half 11 op voor 1 van 4. Het waanzinnige plan bleek echter heel erg goed haalbaar te zijn. De eerste beklimming ging in 1.10uur maar ik merkte dat ik toch niet helemaal hersteld was van de tochten van de dagen ervoor, maar dat mocht de pret (pijn) niet drukken. De tweede en derde beklimming gingen in 1.15uur waarbij de derde keer me veel moeite kostte. Het lijf was vermoeid van de vorige beklimmingen en de kop zat een beetje achterstevoren op mijn romp. 'Waar ben ik in Gods naam mee bezig, spoor ik wel, waar is het allemaal goed voor?'. De vierde beklimming ging dan wel nog iets langzamer (1.20uur) maar het hoofd was weer goed. Ik was er uit: 'Ik ben inderdaad niet goed snik om bij wijze van training vier keer een helleberg op te rijden'. Toch was deze gedachte niet de gedachte die de boventoon voerde want ja, ik mag dan wel gek zijn, maar het staat niet in verhouding toch wat een kankerpatient moet doorstaan op dagen dat hij aan het kuren is.
Dat ik gek ben werd andermaal bevestigd toen er tijdens mijn vierde beklimming een snelle fransman naast me kwam rijden die vroeg of het wel met me ging. Ik had namelijk niet echt meer het uiterlijk van een jonge god. Het was meer het gezicht van een mijnwerker die na vier dagen weer eens boven de grond komt. Ik zei, naar alle eerlijkheid, dat het wel ging maar het dat ik het wat zwaar had omdat het al mijn vierde beklimming was van die dag. De fransman viel van verbazing bijna van zijn fiets! Ook hij vroeg of ik gek was en waar ik wel niet mee bezig was. Mijn Frans was op dat moment niet al te best meer, maar de boodschap is (volgens mij) wel ongeveer overgekomen. Echt hard ging het de laatste keer niet meer maar de fransman reed met een diepe buiging en groot ontzag van mij weg.

De laatste koersdag ben ik alleen op pad gegaan. Ik kon de Alpe D'huez even niet meer zien ondanks het feit dat ik wel een goede vriendschap haar 21 bochten heb gesloten. Daniel is in een monsterlijke 57 minuten die middag omhoog gereden en ik ben een 64km lange tocht gaan maken naar La Berarde, een piepklein dorpje dat ingesloten ligt tussen hoge bergen. Met toch wat pijn en zuur in de benen kon het feest weer beginnen. Het moest een glooiende klim worden maar de stukken van 14% waren toch weer van de partij. Uiteindelijk was het doel behaald; tussen de smeltende sneeuwhopen en over de weg stromende riviertjes werd het dorpje bereikt op een hoogte van 1650 meter. Prachtig!

Dit was een ervaring om nooit meer te vergeten en buiten dat was het erg leerzaam. Snelheden van 75km per uur haal je doorgaans in Nederland niet en dus is het goed dat ik daar al kennis mee gemaakt heb.
6 keer deze magistrale berg beklimmen in juni moet zeker lukken... en dan maar zien of 7 en 8 er ook nog uit te persen zijn.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
www.alpe-dhuzes.nl

Amstel Gold race

2008-04-20T14:11:00.000-07:00

Beste lezers,

Zaterdag 19 april was er een belangrijke test! Het programma was eigenlijk heel erg simpel: rijd de 230km tellende Amstel Gold race in de heuvels (bergen!) van Limburg.

Via het deelnemersbestand van Alpe D’HuZes was er een slaapplaats geregeld in Valkenburg zelf, waar de start en de finish was. Bij het geweldige gezin van Remy werden Frank (deelnemer 42) en ik heel gastvrij ontvangen. Een heerlijk bed stond klaar; alle ingredienten voor een goed gesprek waren aanwezig en de douche was naderhand een ware verandeming.

De wekker gezet; 5.55uur, in de kleren geschoten en het nodige voedsel naar binnen geschoven, werd er om 7 uur gestart. De temperatuur was goed en de voorspelde regen bleef (tot op heden) nog uit. De portie nattigheid van boven hebben we de laatste 2 uur van de rit mogen ‘ontvangen’ als afkoeling. Het beloofde een schitterende dag te worden. Dat werd het want de benen voelden erg goed! Na 100km gefietst te hebben was er niet of nauwlijks vermoeidheid opgetreden en na de nodige koolhydraten en astronautenrepen en -drankjes naar binnen gewerkt te hebben ging het weer fantastisch. We hadden afgesproken om met de groep van ongeveer 70 mensen bij elkaar te blijven tot dat punt en daarna was het ‘ieder voor zich en God voor ons allen’. In totaal waren er 97 mensen van AD6 gestart maar niet iedereen had zich voor de monsterachtige ‘250km’ ingeschreven. De mythische ‘bergen’ als de Eyserbosweg (max 16%) de Cauberg (max 12%), Camerig (max 15%) en de Keutenberg (max 22%!) werden met (schijnbaar) gemak beklommen. Ook op het vlakke kon ik geweldig doortrekken en het resulteerde in een 4de plaats! Het was dan wel geen wedstrijd, maar ik kan jullie melden… het voelde erg goed.

Resultaat: 230km rijden in 8.45 uur, gemiddelde hartslag van 151, 5800kcal verbrand, 2520 hoogtmeters gemaakt en… geen spierpijn! Ik ben dus, al zeg ik het zelf, geheel en al geslaagd voor de test.

Dan was er op 11 april nog een test gedaan: een VO2MAX test. Een test waarbij getest is wat het vermogen en de maximale zuurstofopname is op het punt van het bahalen van je maximale hartslag. Hiermee kan de conditie van de renner worden bekeken en kan gekeken worden naar de hartslagzones die bepalend zijn voor de manier en intensiteit van de trainingen. Om jullie een ingewikkeld verhaal te besparen over lactaatwaarden, zuurstofopname, omslagpunt en de verbranding van vetten en suikers, volgt meteen het resultaat. Na berekeningen is gebleken dat het mogelijk moet zijn om in redelijke ‘ontspaning’ de Alpe D’Huez te beklimmen in 59 minuten. Ik heb me wel eens laten vertellen dat als je deze puist binnen een uur kunt beklimmen ‘je erbij hoort’.

Of ik ‘bij de club’ ga horen gaan we aanstaande donderdag, vrijdag en zaterdag merken als het trainingskamp zich naar de Alpen gaat begeven. Dat wordt dus vervolgd… Ik hoop de laptop mee te nemen zodat ik daar van de eerste beklimmingen verslag kan uitbrengen…

De getrainde kilometers staan inmiddels op 6968,68km en de financiele teller… 16.958,10 Euro!

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

www.alpe-dhuzes.nl

Trainen² en Olympisch Tegenkracht

2008-04-04T02:38:00.001-07:00

Beste lezers,

Nog 62 dagen… twee maanden en twee dagen nog…
De spanning begint al toe te nemen. Niets is nu meer vrijblijvend; goed slapen, goed en veel eten en heel veel trainen is het devies. Vanaf afgelopen dinsdag ben ik de gelukkige bezitter van mijn eigen Alpe D’HuZes bodywarmer. Het wachten erop duurde wat langer dan gepland maar het trainingsrondje van 2,5 uur kreeg door dit kledingstuk wel een beetje, wat zeg ik, heel veel glans. Ondanks de harde wind en de zware bewolking had ik in gedachten iedere keer de wind en de zon in de rug. Gek maar mooi om te merken dat een stukje stof al een zo’n lading kan hebben.
Om de trainingen wat meer pit te geven en om het groepsgevoel te versterken zal er een delegatie van ongeveer 100 Alpe D’HuZessers waaronder ik aan de start verschijnen van de Amstel Gold Race. Deze enige Nederlandse voorjaarsklassieker is geen kinderachtige rit: 250 km door de Limburgse en Belgische heuvels. Mythische heuvels als de Loorberg, de Eyserbosweg, de Fromberg, de Keutenberg en de finish boven aan de Cauberg in Valkenburg. Daar zullen de krachten gemeten worden en het zal goed zijn mijn fitheid te testen door flink op de pijnbank te gaan.
Deze mooie dag zal toch in de schaduw komen te staan bij het trainingskamp dat 5 dagen daarna gepland staat. Met drie vrienden zal ik van 24 tot 28 april afreizen naar de Alpe D’Huez. Daar moet het gebeuren; zijn de spieren sterk genoeg, is het uithoudingsvermogen op goed niveau en is de kop sterk genoeg om alvast vier keer de Alpenreus te beklimmen. Hebben de 7000 trainingskilometers die ik tegen die tijd heb gemaakt hun vruchten afgeworpen en zullen zij de prestatie van mijn medefietsers doen verbleken?

Tegenkracht is de stichting die zich inzet voor (ex)kankerpatiënten die middels sport willen revalideren. Via hen wordt ook het schitterende trainingsschema geschreven dat door mij wordt afgewerkt. Om op 5 juni, de grote dag, met een echt Olympisch team van Tegenkracht voor de dag te komen, zijn (kosten) noch moeite gespaard. Die dag zullen 5 (ex)kankerpatiënten samen met 9 (oud)Olympische sporters de Alpe D’Huez beklimmen. Onder hen bevinden zich Leo Peelen, Jessica Gal, Elsemieke Havenga en Marco Koers. Samen met al deze toppers zal er halverwege mei ook een clinic worden georganiseerd op de wielerbaan in Sloten. Daarover volgt natuurlijk veel meer tegen de tijd dat het bekend wordt. Het wordt in ieder geval een mooie gelegenheid voor sponsoren en geinteresseerden kennis te maken met het werk van Tegenkracht en de verpletterende werking van het Ad-6 virus.

Binnen enkele dagen zal ook mijn nieuwe wielershirt klaar zijn met daarop mijn grootste en trouwste sponsor Studelta. Het is een wit shirt met het logo erop dus wanneer mensen aan de kant van de weg staan aan te moedigen op 19 april of in de omgeving van Amsterdam een ‘witte pijl’ voorbij zien schieten, bedenk dan dat ik het ben in Studelta-outfit.

De financiële teller op 16.528,10 Euro en de trainingskilometers op een dikke 6100km begint het nu al echt ergens op te lijken!

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
www.alpe-dhuzes.nl

Gecontroleerd en wel!

2008-03-21T05:00:00.000-07:00

Beste lezers,

Vanmorgen stond er iets spannends gepland: controlebezoek bij de dokter. Niet mijn oude vertrouwde arts was bij het consult omdat hij met welverdiend pension is, maar Dr. Rodenhuis. Hij is de geneesheerdirecteur van het Antoni van Leeuwenhoek en dus ben ik ook bij hem in goede handen. Het was vreemd om na een jaar weer als ‘de patiënt’ in het ziekhuis rond te lopen en natuurlijk ook wel een beetje spannend. Mijn lichaam voelt geweldig en ik ben nog nooit zo fit en sterk geweest in mijn leven, maar je weet maar nooit.
Bloedprikken, een longfoto en het betere knijp- en voelwerk stond op het programma. De foto was goed, het knijpen en voelen was in orde en op het bloed moeten we nog even wachten maar als ik niet gebeld wordt (wat nog nooit gebeurd is) dan is ook dat in orde. Het enige was dat mijn bloeddruk een beetje te hoog was. Toen ik bloeddruk en cholesterol in november had laten meten was er niets op aan te merken dus waarschijnlijk is ook daar niets mee aan de hand. Eigenlijk dus een prachtige dag al zeg ik het zelf! Weer een jaar kankervrij!

Gisteren was het ook een mooie dag. Om het Alpe D’HuZesverhaal uit te dragen had ik het idee om iets op mijn oude middelbare school te organiseren. Dit idee werd goed opgepakt en gisteren was daar dus de ontknoping. In het kader van de paasviering heb ik alle klassen van de Adriaan Roland Holstschool in Bergen (NH) in drie groepen van ongeveer 120 leerlingen mijn verhaal verteld. Met een aantal foto’s via de projector heb ik ze verteld over mijn leven; het overwinnen van kanker en het opstaan voor een goed doel. Het geeft je namelijk zo veel voldoening wanneer je je inzet voor een ander. De leerlingen waren stil en hopelijk ook onder de indruk en voor de ouders is er een brief meegegeven zodat zij een duit in het sponsorzakje kunnen doen.

Ook het sponsorbedrag is de afgelopen dagen weer lekker opgelopen. Vertelde ik vorige keer nog dat ik de 15.000 Euro bijna ging overschrijden; op het moment staat de teller al op 16.278,10 Euro! Mede door een warme gift van een collega die voor haar vijftigste verjaardag geen cadeau vroeg, maar een bijdrage voor Alpe D’HuZes (700 Euro)! Ook een nieu wielershirt met het logo van mijn grootste sponsor Studelta komt eraan. Wat de training betreft is het een rustige week. Hoe frustrerend dat soms ook is, rust is erg belangrijk. Gelukkig mag er volgende week en de week erop helemaal weer lekker gekoerst worden. Hopelijk werkt het weer een beetje mee en kan ik beginnen de ledematen te laten bruinen.

Het was dus gewoon een topweek! Het geld stroomt binnen, het trainen gaat heerlijk en de gezondheid laat niets te wensen over.

Prettige paasdagen voor iedereen en hartelijke groet,

Thomas Zijlma
www.alpe-dhuzes.nl

Tweede deelnemersbijeenkomst

2008-03-11T03:04:00.000-07:00

De tweede deelnemersbijeenkomst van Alpe D'HuZes is weer een feit. Op 8 maart was (bijna) iedereen aanwezig in het fabrieksrestaurent van Koninklijke Gazelle in Dieren. Er bleek meteen dat deze ruimte inmiddels veel te klein is geworden voor al deze enthousiastelingen en meteen werd bekokstoofd dat volgend jaar een van de fabriekshallen ontruimd zal worden. De voorstelronde mocht natuurlijk niet achterwege blijven. Iedereen die zich geroepen voelde mocht zijn/haar inspirende verhaal doen. Zonder deze prachtige verhalen en motivaties zou Alpe D'HuZes nooit zo mooi zijn. Het geeft je de boost en de extra energie om nóg harder te fietsen, nóg meer sponsoren te werven en het AD6-virus nóg meer om zich heen te laten grijpen. Nooit krijg je op een dergelijke dag iedereen te spreken en dat hoeft ook niet. De gesprekken die tijdens de afsluitende fietstocht ontstaan zijn altijd waardevol en helpen je in te zien hoe je moet leven! Ze laten je eens te meer zien dat het meer voldoening geeft om iets voor een anders te doen dan voor jezelf.

Deze keer waren ook mijn ouders mee. Natuurlijk waren zij al besmet geraakt met het uiterst besmettelijke AD6-virus maar dit zou ze de genadeslag moeten geven. Al maanden is er in huize Zijlma geen dag meer voorbij gegaan dat Alpe D'HuZes geen onderwerp van gesprek is geweest. Ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed. Mijn fiets hangt bijna boven mijn bed en is het eerste dat ik zie als ik wakker wordt en het laatste voordat ik ga slapen. Nu zijn ook mijn ouders officeel AD6-patient en zullen nooit meer mensen spreken zonder de boodschap en het virus over te dragen.

Na het ontwaken moet de computer aan. 'Hopelijk zijn er weer mailtjes van sponsoren en mensen die langzamerhand ook besmet raken met AD6'. Zo bereikte mij vorige week het prachtige bedrag van 1000 Euro dat opgehaald was door een collegavrijwilligster van het Antoni van Leeuwenhoek. 'Achter mijn rug' had zij onder familie en vrienden en schitterende brief verstuurd met de vraag om een kleine bijdrage. Al deze kleine bijdragen maakten dit megabedrag mogelijk en ze hadden me weer aan het janken gekregen; geweldig! Volgende week volgt er nog een hartverwarmende gift waarover ik jullie tegen die tijd zal berichten.

Inmiddels worden de trainingen lekker opgevoerd en ben ik zodoende de 5000 km overschreden. Er is nog een mijlpaal in zicht: het overschrijden van de 15000 Euro aan sponsorgeld!

Natuurlijk mag ik jullie het artikel 'Amsterdamse Lance Armstrong' niet onthouden: http://www.echo.nl/ec-rb/sport/lees/350815/amsterdamse.lance.armstrong/

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

www.alpe-dhuzes.nl

Amsterdamse Lance Armstrong

2008-02-26T09:59:00.000-08:00

De titel van dit stuk lijkt boekdelen te spreken en dat doet het ook. Misschien wat pretentieus maar daar kan ik tegenover stellen dat het niet mijn woorden zijn. Het is namelijk de titel van het artikel dat morgen (27-2-2008) te lezen valt op de eerste pagina van hét Amsterdamse blad De Echo. Zie dus dat je de krant te pakken krijgt want het is werkelijkwaar prachtig! Ik ben dan qua conditie en uithoudingsvermogen nog niet te vergelijken met Lance (zo mag ik hem noemen) maar voor de rest begint het er alle schijn van te krijgen. In ieder geval was hij mijn grote inspiratie om op de fiets te stappen en er nooit meer vanaf te stappen.

De foto hier rechtsboven is één van de acht schitterende foto's die gemaakt zijn door fotograaf Allard Willemse. Het is een mogelijke foto die geplaatst gaat worden in Raakvlak, het personeelsblad van Altrecht. Met een mooi stuk erbij en het artikel dat volgende week verschijnt in het patientenblad van het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis (mijn ziekenhuis) levert dit een mooie stoot publiciteit op. Aangezien mijn kaartenbakje aardig leeg begint te raken en alle rechtstreekse contacten 'uitgemolken' zijn komt dit op een perfect moment.

Natuurlijk staat het wat sponsoringsactiviteiten niet stil want zeer binnenkort zal er gedurende een week een hamburgeractie worden gehouden bij 'De groene slager' van Ad Dekker op het Hofplein 9 in Alkmaar. Ook de 'Natuurwinkel' zal in die nader aan te geven week een passende actie houden die ten goede zal komen van Alpe D'HuZes. Hopelijk is hierbij ook het Noord Hollands Dagblad aanwezig. Verder zijn er twee mooie bedrijven benaderd die hopelijk hun zeer gewenst duit in het zakje zullen doen om nog meer overwinnaars van kanker te bewerkstelligen.

Ik wil graag iedereen uitnodigen om op vrijdag 7 maart om 19.30 uur in theater 'De Omval' in Diemen te komen kijken naar de DVD van Alpe D'Huzes (2007). Met een ware rode loper en flitsende camera's zullen de bezoekers worden verwelkomd. Deze gelegenheid is er voor familie, vrienden, sponsoren en geinteresseerden. Mochten er mensen zijn die mee willen, laat me dit dan tijdig weten! Ik geef dan door met hoeveel we komen en dan maken we er een schitterende avond van met mooie ontroerende verhalen zodat je met het Alpe D'HuZesvirus wordt besmet en er nooit meer vanaf komt.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
www.alpe-dhuzes.nl

Te veel om op te noemen, maar toch een poging

2008-02-15T02:10:00.000-08:00

Beste Lezers,

Na een korte periode van relatieve stilte komt er dan vandaag weer een nieuwe lading berichten. Peter (zie onderstaand bericht) heeft via een mailtje van mij alle goeie gedachten en mooie woorden gelezen en hield het maar met moeite droog. Mijn dank voor het medeleven en stop vooral niet met aan het te denken.

Om nog even in de ziekenhuissferen te blijven: vrijdag 8 februari heb ik in het Antoni van Leeuwenhoek (samen met heel veel anderen) afscheid genomen van ‘mijn’ met pensioen gaande arts Dr. (Wim) ten Bokkel Huinink. Ik moet nog 4 jaar onder controle blijven van het zieknhuis maar nu niet meer onder de fijne begeleiding van Dr. ten Bokkel Huinink. Hij was degene die altijd aan mij bed stond en mij en mijn familie bijstond met raad en vooral daad. Toen ik in het ziekenhuis alle geeikte behandelingen had ondergaan maar nog niet beter was, kwam ook hij met het plan! De meesten (artsen) hadden het al opgegeven maar hij niet; er moest een uitweg zijn… Net zo’n soort behanding als Peter nu te wachten staat met hogedosis chemotherapie en stamceltransplantatie, moest het worden. Al na de eerste kuur werkte het… ten Bokkel Huinink is een held!

Nu iets anders. Het trainingsschema dat ik tegenwoordig afwerk werpt zijn vruchten af. In de vierde week van het schema is het verschil duidelijk te merken. Op donderdag (gisteren en de weken daarvoor) staat er altijd een duurtraining gepland van 3 uur met een niet al te zware intensiteit (D1 voor de kenners). Resultaat: week 1, 71,3 km; week 2, 83,3 km en week 4, 91 km. Even in woorden: het betekent dat ik in vier weken met dezelfde krachtsinspanning 20 km verder heb gefietst! Dit wordt ook de week dat ik met mijn trainingskilometers de 4000 km ga overschreiden. Het aantal verbrandde Kcal is gisteren de 100.000 gepasseerd. Er moet dus ook goed gegeten worden; Brinta, bruine boterhammen en heel veel pasta.

Wat de Financieen voor het KWF betreft. Mijn persoonlijke teller staat op 13.294,60 Euro. Mijn bijdrage plus alle bedragen van de andere deel nemers brengt het geheel nu op 1.150.396 Euro! Dat is meer dan wat er vorig jaar in zijn totaliteit is opgehaald maar nog lang niet genoeg. Ik moet dus nog flink aan de gang met de sponsoring; alles voor het onderzoek van KWF en liefst nog meer voor nieuwe overwinnaars van kanker. Het contact met NIKE is helaas ondanks alle inspanningen van mijn contactpersoon aldaar op niets uitgelopen maar niet getreurd; stichting STUT is inmiddels ingelijft en hopelijk komen daar straks de betere bedragen vandaan.

Berichten over publiciteit had ik vorige keer beloofd, dus bij deze. Het patiententijdschrift van het Antoni van Leeuwenhoek ‘Anoni’s berichten’ zal vanaf 8 maart worden opgeleukt met een mooi artikel en een foto van mij met mijn fiets. Het blad zal gedurende 3 maanden in het ziekenhuis te lezen zijn. Vermoedelijk wordt het door zo’n achtduizend mensen gelezen dus wie weet levert het weer wat op. In ieder geval komt het goed onder de aandacht. Zo’n zelfde constructie heb ik kunnen regelen met Altrecht, de ggz-instelling waar ik via Studelta werk. In April komt daar de ‘Raakvlak’ uit met een mooi stuk en waarschijnlijk een nog mooiere foto; drieduizend lezers.

Schroom niet mij te berichten als u een mogelijke sponsor weet (te vinden) want dan ga ik er op af.

Hartelijke sportieve groet,

Thomas Zijlma
Kijk ook eens op www.alpe-dhuzes.nl

Waarom doen we dit ook alweer?!

2008-01-31T12:27:00.000-08:00

Alle mooie berichten over trainingsschema’s, grote bedragen die binnengehaald worden en mooie publiciteit waar ik vandaag eigenlijk over wilde schrijven, steken soms schril af tegen het nieuws dat mij vandaag bereikte.

Peter Kapitein, onze ambassadeur is niet voor niets ambassadeur van een stichting die zich inzet voor de strijd tegen kanker. Al eens ‘genezen’ van limfklierkanker blijft hem niet bespaard nog eens door de ziekte getroffen te worden. Een heftig programma dat aan zijn nieuwe genezing vooraf zal gaan, bestaat uit chemokuren en stamceltransplantaties…

Met mijn neus op deze feiten wordt eens te meer duidelijk waarom ik ook alweer aan dit evenement mee doe. Peter die komt er wel met zijn leus ‘opgeven is geen optie’ maar er blijven veel te veel mensen die een dergelijke overwinning niet gegund is. Deze keer is het een negatieve motivatie om me nog harder voor het goede doel in te zetten maar uiteindelijk kan dit wél omgezet worden in positieve energie die Peter (en alle anderen) er weer bovenop helpt.

Peter zet ‘m op! Aan alle anderen die deze blog lezen: stuur goeie gedachten naar Peter en help mij een fantastisch bedrag bij elkaar te fietsen voor het KWF.

Thomas Zijlma
www.alpe-dhuzes.nl

Ps. Mooie berichten volgen snel weer.

Nieuwe blog

2008-01-17T06:44:00.000-08:00

Via mijn grootste sponsor Studelta, is er en splinternieuwe blog op het wereldwijde web. In de link hiernaast wordt een ieder doorverwezen naar mijn blog op www.studelta.nl/thomaszijlma

Kijkt allen want het is schitterend.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Testen en trainen

2008-01-15T07:08:00.000-08:00

Beste lezers,

Inmiddels is mijn nieuwe fiets behoorlijk ingereden. Helaas moeten vanwege het weer en de tijd die ik heb, veel van de kilometers binnen gemaakt worden op de Tacx, maar de eerste 400 km zijn een feit.

Afgelopen vrijdag stond er bij Contest, het sportadviesbureau dat gevestigd is in het Sport Medisch centrum Amsterdam (SMA), een zogenaamde ´VO2 max´ test gepland. Enigszins gespannen maar met goede moed ontmoette ik daar Jessica Gal en de sportfysioloog van Contest die bij mij de test zouden afnemen. Met een mondmasker, hartslagmeter en naald in mijn oor gezeten op een fietsergometer, kon het ´feest´ beginnen.
Om de getallen en de ingewikkelde berekeningen achterwege te laten kwam de test erop neer dat de trainingen goed gaan maar dat er nog een hoop moet gebeuren. Dat wil zeggen: meer spieren, minder vet, beter uithoudingsvermogen en beter kunnen 'verzuren'.
Via stichting Tegenkracht en in samenwerking met Contest en het SMA wordt er speciaal voor mij (en voor vier andere deelnemers van Alpe D'HuZes) een trainingsschema geconstrueerd om op 5 juni met de beste mee te kunnen rijden!

Het is samen met de nieuwe fiets, het nieuwe jaar en alle geplande Alpe D'HuZes-bezigheden weer een lekkere motivatie en een extra zet in de rug om als een bezetene te fietsen en te sponsoren.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Nieuwe fiets

2008-01-04T02:28:00.000-08:00

De fiets waar het op 05-06-08 mee moet gebeuren, is binnen!
Met heel veel dank aan Theo Schilder uit Alkaar is mijn grote wens in vervulling gegaan. Een aantal weken geleden, was ik, om me te orienteren even bij mijn oude vertrouwde fietsenzaak om te kijken wat ze zoal te bieden hadden. Al snel viel mijn oog op een blinkende bolide (zie hiernaast onder 'nieuwe fiets') die in de etalage híng. De nadruk leg ik op hing, omdat dat soort fietsen altijd ver boven mijn budget uitstijgen of zelfs alleen voor de show zijn.

Dit keer niet! Ik was betoverd door de vormen, de kwaliteit, het uiterlijk, de afwerking en het gewicht. Maar liefst 3 kilo lichter dan mijn oude fiets en ongeveer 1400 euro boven mijn financiele middelen. 'Niet getreurd' zei Emile (medewerker van Theo Schilder) 'misschien kunnen we wel wat moois voor je regelen'.....

En, er werd iets geregeld! De fiets is een feit, en ik ga mij nú omkleden om hem in te rijden.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Woorden schieten soms te kort

2008-01-02T11:11:00.000-08:00

Voordat de hectiek van de kerstdagen losbarstte ging ik nietsvermoedend een testrondje rijden op mijn aanstaande racefiets. (hierover volgt vrijdag meer).
Omdat ik mij met de fiets toch in Alkmaar begaf, reed ik even langs het kantoor van Studelta om daar de bolide te showen.
Daar aangekomen werd ik vriendelijk doch ernstige gedwongen iets te komen drinken alvorens ik mijn tochtje (dat niet te lang mocht duren) mocht vervolgen. Uit alle hoeken en gaten van het kantoor kwamen in eens de mij inmiddels behoorlijk bekende medewerkers waar ik voor werk.

De Cola kon ik even neerzetten want met een brok in mijn keel en mijn (aanstaande) nieuwe fiets in de hand kon ik sponsorbedrag van 2.500 Euro in ontvangst nemen.

Waarvoor hulde...

Thomas Zijlma

Mooi geld uit onverwachte hoek

2007-12-17T02:18:00.000-08:00

Zaterdag ochtend om half twaalf ging mijn telefoon; het was mijn broer. Nu bellen wij elkaar natuurlijk wel vaker, maar deze keer was het met een bijzondere mededeling. Niet dat zijn andere mededelingen níet bijzonder zijn maar deze sprong er bovenuit.

Ik heb al verteld dat een mooie dag van een deelnemer van Alpe D'HuZes altijd in het teken staat van fietsen óf sponsoring, maar nog mooier is het als beiden gecombineerd kunnen worden. Het fietsen stond al op het programma (in de 'bergen' van Spaarnwoude) maar aan het sponsoren had ik deze ochtend nog niet gedacht.

De bijzondere mededeling had de volgende strekking.....: er is iemand die je 1000 Euro wil geven!!!
Het enige dat ik even kon uitroepen was: Wow... Wie?!

Mijn broer en (aanstaande) schoonzus hadden een etentje gehad bij vriendin Mirjam Eskes. Nadat Jesse (mijn broer) vol enthousiasme en gepaste trots (mag ik hopen) over mijn waanzinnige plan had verteld was Mirjam erg gemotiveerd om ook haar duit in het zakje te doen. Maar niet alleen háár duit..... ook haar vader Frans Eskes werd gebeld die zich inzet voor 'Stichting Protestants Steunfonds'. Dat fonds beschikt over een zak met geld die soms leeg wordt geschud over het hoofd van iemand die op een mooie manier een goed doel wil steunen.

1000 Euro op mijn hoofd dus! Ik kan er niet meer van maken dan dat het een mooie dag was: lekker weer om te fietsen en mooi geld uit een onverwachte hoek.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Een mooie dag!

2007-12-10T09:47:00.000-08:00

Beste Lezers,

Er zijn vele definities van wat een mooie dag is. Het kan mooi weer zijn, hat kan juist regenen (is lekker voor de tuin) of je bent productief geweest. Maar voor een deelnemer aan Alpe D'HuZes staat 'een mooie dag' altijd in het teken van fietsen, óf van sponsorwerving. Het zijn de twee ingredienten die een deelnemer bestaansrecht geven. Gefietst werd er niet op 6 december maar het was de perfecte dag voor sponsorwerving!

Het was zover. In het DSB stadion van AZ (Neerlands hoop in bange UEFA-cup-dagen) vond de eindejaarsbijeenkomst van Studelta en NHN (ontwikkelingsbedrijf voor de regio Noord-Holland Noord) plaats. Een mooie zaal met aangrenzend een nog mooiere bar met uitzicht op het veld werd het toneel van een interactive dag voor de aanwezigen en een spannende dag voor mij.
Ik was dan wel een beetje een vreemde eend in de bijt op een dag die in het teken stond van jong talent en ondernemerschap, maar ja... Dan wel geen ondernemer; maar wel erg ondernemend!

Met dank aan David Bobeldijk, Thiemo en Martijn van Rossum en Joris Hoogenbosch kreeg ik aan het eind van de dag en net voor dat de borrel zou losbarsten, de tijd om mijn verhaal te doen, met als thema: 'opgeven is geen optie'.
Niet alleen de inspirerende leus van stichting Alpe D'HuZes maar ook mijn eigen drive in het leven. Ik kon dus met dit in het achterhoofd, de inspirerende woorden van Peter Kapitein (ambassadeur van de stiching) en mijn eigen verhaal vertellen over onze uitdaging en doel aan zo'n 180 ondernemers, heren en dames uit het bedrijfsleven en enkele hoogwaardigheidsbekleders van de gemeente Alkmaar. Allemaal potentiele sponsoren om dat waanzinnige bedrag van 3 miljoen euro bij elkaar te krijgen.

Het leverde tot nu toe 1000 euro op uit de 'privémiddelen' van Joris Hoogenbosch (waarvoor enorm veel dank en en plaatsje in de hemel) en héél veel lovende reacties en toezeggingen tot sponsoring.
Tevens werd ik door een man van het Medisch Centrum Alkmaar benaderd die mij vroeg het praatje ook eens te komen houden op een van hun 'grote' dagen.

Concrete bedragen en toezeggingen hangen nog in de lucht en worden uitgedokterd maar komen zeker mijn kant op, als ik het enthousiasme van het publiek enigszins goed heb aangevoeld.

Kortom: een mooie dag!

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

6 december, nieuwe fiets en 2000 km

2007-12-04T09:35:00.000-08:00

Beste Lezers,

Het is even stil geweest, maar hier is dan het volgende bericht over aanstaande donderdag (6 december), een nieuwe fiets en een 2000 km.

6 december belooft een mooie dag te worden. Ik heb voor een schitterende gelegenheid een vrije dag genomen van mijn vrijwilligerswerk in het Antoni van Leeuwenhoek maar het is de moeite waard. In het DSB stadion van AZ vindt namelijk de Studeltadag plaats. De dag wordt georganiseerd door Studelta, het bureau dat mooie en relvante bijbanen verzorgt voor ambitieuze studenten en starters. Zij hebben mij spreektijd gegeven tijdens deze dag om de aanwezigen te motiveren tot sponsoring.
Na Donderdag volgt hierover veel meer.

Voor dat het 5 juni 2008 is, zal er een nieuwe fiets moeten worden aangeschaft. Ik ben druk orrienterende bij mij oude maar meer dan vertrouwde fietsenmaker Theo Schilder in Alkmaar. Zij willen zich inzetten om samen met mij een geschikte fiets te zoeken. Één optie heb ik al lopen op een prachtige Koga Miyata. Geheel carbon, zo ligt als een veertje en sterk als een paard. Volgende week zal ik een testrondje maken op deze bolide en met de heren van Theo Schilder om de tafel gaan om de sponsoring te bespreken. Geweldige zaak! (http://www.theoschilder.nl/)

Na twee maanden trainen voor Alpe D'HuZes bereik ik deze week het mooie aantal van 2000 trainingskilometers. Bijna alle kilometers zijn gereden op de Tacx die mij in de donkere en koude uren nooit in de steek laat. Ik ben het vliegwiel dat voor de weerstand zorgt, steeds een beetje aan het opdraaien zodat ik steeds iets zwaarder moet fietsen en trappen. Het werpt zijn vruchten af want de conditie gaat goed vooruit en de benen worden steeds dikker. Was vorige maand mijn hartslag in rust nog 46; vanmorgen nog maar 42. (teken dat de conditie voruit gaat)
Het magische aantal hartslagen dat Lance Armstrong in rust scoorde: 32 om precies te zijn, komen in zicht! Waarschijnlijk zal ik dit aantal nooit bereiken maar dat lijkt me in mijn geval ook niet de bedoeling te zijn. Een cadans van 42 is me meer dan prachtig.

Hartelijke groet,

Thomas

Motivatie

2007-11-21T05:42:00.001-08:00

Beste Lezer,

Onder de net aangemaakt knop 'motivatie' kun je mijn persoonlijke verhaal lezen dat op de site van Alpe D'HuZes staat.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Nabootsing Alpe D´huez

2007-11-20T09:16:00.000-08:00

Beste lezers,

Vanmiddag bekroop mij tijdens het trainen ineens het idee dat ik de laatst aangeschafte Tacx niet voor niets heb. Niet dat ik hem nooit gebruik; ik zit er bijna dagelijks op. Omdat het buiten of te koud óf te donker is heb ik bij ´mijn´ fietsenwinkel Presto aan de Haarlemmerstraat in Amsterdam, een Tacx Satori gekocht. Het is een fietstrainer waarop de echte profs warmrijden voordat zij een tijdrit gaan maken. Het aparaat geeft een weerstand door middel van een remmend vliegwiel die ongeveer gelijk staat aan de weerstand die je als fietser op de weg zou hebben.
Met een soort hendel die je aan je stuur bevestigt kun je het vliegwiel meer laten remmen om meer vermogen te moeten leveren. Stand 1 is de normale wegweerstand en stand 10 geeft ongeveer de weertand die je te verwerken krijgt als je tegen een berg van 8,5 % op moet.
`8,5% is dat niet ongeveer het gemiddelde stijgingspercentage van de Alpe D´huez`, schoot er door mij heen.

Eens kijken hoe lang ik doe over die gevreesde 13,8 Km?!

De omstandigheden waren natuurlijk ideaal, dus het beeld is een beetje vertekend. Voor mij was er geen wind (alleen het raam stond open voor koelte), geen hobbels en kuilen in de weg, geen moeilijk aan te sturen bochten, maar helaas ook geen wild schreeuwende menigte om mij omhoog te brullen.

Dan het resultaat.

Op stand 10 dus (lees 8,5% stijging) met het voorblad op de 30 en het achterblad op de 22, 23 of 24 kostte het me 1 uur, 3 minuten en 55 seconden. niet slecht lijkt me. Een gemiddelde snelheid van 12.9 km/u., de hartslag kon lekker gieren en bleef hangen op een gemiddelde van 174 slagen per minuut en de verbrande calorieen waren 914. Het geleverde vermogen in Watts was gemiddeld 218.

Nu nog een poster op de muur van de onbedwingbare berg of een dvd van de beklimming draaien op de laptop en dan wordt het trainingslaboratorium steeds geavanceerder.

Tot snel en hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Startnummer

2007-11-15T04:53:00.000-08:00

Beste Lezer,

In een tijd waarin niemand als nummer gezien of behandeld wil worden, is het soms toch mooi om een nummer toegewezen te krijgen. Mijn startnummer voor Alpe d'Huzes 2008 zal nr. 16 zijn.
(sponsor)bijdragen hoeven dus niet per se meer onder vermelding van mijn naam gedaan te worden, maar mogen ook onder startnummer 16 binnenkomen.

Zegt het voort!

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma

Trainen met Tegenkracht en Alpe D'huZes

2007-11-13T01:09:00.000-08:00

Beste Lezers,

Trainen zal in de aanloop naar Alpe d'huZes centraal staan. Het is niet alleen het lichaam trainen totdat het in staat zal zijn acht keer de Alpe D'Huez te beklimmen, maar het is ook de geest trainen op doorzettingsvermogen. De alcohol is afgezworen en een haast celibatair leven heeft zich van mij meester gemaakt: veel eten, goed slapen en hard trainen. Gelukkig heb ik al snel gemerkt dat deze levenstijl wel zijn vruchten afwerpt. Er zijn al flink wat kilo's af en de spotmedische keuring van donderdag 1 nov. heb ik heel erg goed kunnen doorlopen. Het is namelijk niet voor iedereen weggelegd een wattage te trappen van 335 kW.

Om de trainingen wat te intensiveren heb ik een Tacx fietstrainer aangeschaft die mij de mogelijkheid geeft om in de donkere en koude uren toch mijn kilometers te maken. Maar het mooiste komt nog:

Gisteren werd ik gebeld door Matijs Jansen van stichting tegenkracht. Zij zetten zich in voor mensen die na hun behandeling voor kanker willen sporten en willen revalideren. Maar ook voor mensen die tijdens hun chemokuren of bestralingen willen sporten, bieden zij faciliteiten. Matijs boodt mij aan om samen met hem én het medisch team van Alpe D'huZes een speciaal trainingdsschema op te stellen op basis van de uitslagen van mijn sport medische keuring. Ik zal dan ook om de zoveel tijd en op 5 juni 2008 zelfs worden onderzocht en uitgemeten op vorderingen en spierkracht. Niet alleen voor mijn trainingen is dit heel nuttig maar ik help er ook het onderzoek mee verder dat gedaan wordt naar het revalidatievermogen na intensive chemotherapie.

Niet slecht lijkt me....

Tot snel en groet,

Thomas Zijlma

De kop is eraf

2007-11-05T13:40:00.000-08:00

Familie, vrienden, sponsoren en geinteresseerden

De kop is eraf!
Zaterdag 3 november was de eerste bijeenkomst voor de deelnemers van Alpe d'Huzes 2008.
Na inspirerende woorden van Coen van Veenendaal over de doelstellingen van de stichting en dé uitleg over 'opgeven is geen optie' was het Peter Kapitein (de ambasadeur) die mooie woorden sprak over 'doorzetten' en het onhaalbare haalbaar maken.

Daarna was de beurt aan de nieuwe deelnemers en de heren/dames van het eerste uur om elkaar te vertellen wat hun motivatie is. Aangrijpende, hartverwarmende en tot de verbeelding sprekende verhalen werden gedeeld waardoor het menigeen moeite kostte het geheel droog te houden.

Fietsen stond natuurlijk ook op het programma. Een schitterend rondje over de Utrechtse heuvelrug van 75 Km was de bekroning op een schitterende en enerverende dag.

Nog geen 5 weken geleden is het enorme bedrag van 1.043.115 euro aan het KWF geschonken en voor het aankomende jaar staat de teller al op 387.000 euro.

Mijn bijdrage die door jullie allen wordt mogelijk gemaakt staat inmiddels op 3525 euro.

groet

Thomas Zijlma